ستاد بزرگداشت اعیاد و مناسبتهای اسلامی

ستاد بزرگداشت اعیاد و مناسبتهای اسلامی

دستورالعمل اول

بسمه تعالی
الحمدلله رب العالمین، و الصلاة علی سید الأنبیاء و المرسلین، و علی آله سادة الأوصیاء الطاهرین و علی جمیع العترة المعصومین، واللعن الدائم علی أعدائهم أجمعین.
جماعتی از این جانب، طلب موعظه و نصیحت می کنند؛ اگر مقصودشان این است که بگوئیم و بشنوند و بار دیگر در وقت دیگر، بگوییم و بشنوند، حقیر عاجزم و بر اهل اطلاع پوشیده نیست.
و اگر بگویند کلمه ای می خواهیم که امّ الکلمات باشد و کافی برای سعادت مطلقه دارین باشد، خدای تعالی قادر است که از بیان حقیر، آن را کشف فرماید و به شما برساند.
پس عرض می کنم که غرض از خلق، عبودیت است ( و ما خلقت الجن و الانس إلا لیعبدون. سوره ذاریات/56 ) و حقیقت عبودیت؛ ترک معصیت است در اعتقاد که عمل قلب است و در عمل جوارح.
و ترک معصیت، حاصل نمی شود به طوری که ملکه شخص بشود، مگر با دوام مراقبه و یاد خدا در هر حال و زمان و مکان و در میان مردم و در خلوت « ولا أقول سبحان الله و الحمد لله، لکنه ذکر الله عند حلاله و حرامه ».

ما امام زمان عجل الله له الفرج را دوست می داریم، چون امیر نحل است؛ امور ما مطلقاً به وسیله او به ما می رسد؛ و او را پیغمبر صلوات الله علیه برای ما امیر قرار داده؛ و پیغمبر را دوست داریم، چون خدا او را واسطه بین ما و خود قرار داده؛ و خدا را دوست داریم، برای اینکه منبع همه خیرات است و وجود ممکنات، فیض اوست.
پس اگر خود و کمال خود را خواهانیم، باید دوست خدا باشیم؛ و اگر دوست خداییم، باید دوست وسائط فیوضات از نبیّ و وصیّ، باشیم؛ وگرنه یا دوست خود نیستم، یا دوست واهب العطایا نیستیم، یا دوست وسائط فیوضات نیستیم.
پس کیمیای سعادت، یاد خداست، و او محرّک عضلات به سوی موجبات سعادت مطلقه است؛ و توسل به وسائط استفاضه از منبع خیرات، به واسطه وسائل مقرره خودش است. باید اهتدا به هدایات آنها نماییم و رهروی به رهبری آنها نماییم تا کامیاب شویم.
دیگر توضیح نخواهید و آنکه عرض شد، ضبط نمایید و در قلب ثبت [کنید]، خودش توضیح خود را می دهد.
اگر بگویید چرا خودت عامل نیستی؟! می گویم: « اگر بنا بود که باید بگوییم ما عاملیم به هر چه عالمیم، شاید حاضر به این حضور و بیان نمی شدیم »؛ لکن دستور، بذل نعمت است، شاید به مقصود برساند؛ « ما أخذ الله علی العباد أن یتعلّموا حتی أخذ علی العماء أن یعلّموا ».
مخفی نماند اگر میسور شد برای کسی، نصیحت عملّیه بالاتر است از نصایح قولیه « کونوا دعاة إلی الله بغیر أاسنتکم »

وفقّنا الله و ایاکم لما یرضیه و جنبنا جمیعاً عن ما یسخطه و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته والحمدلله أولاً و آخراً والصلوة علی محمد و آله الطاهرین واللعن علی أعدائهم أجمعین.
مشهد، ربیع الثانی 1420

دستور العمل دوم

مشهد ربیع الثانی 1420.
بسمه تعالی
کوچک و بزرگ باید بدانیم: راه یگانه برای سعادت دنیا و آخرت، بندگی خدای بزرگ است؛ و بندگی، در ترک معصیت است در اعتقادیات و عملیات.
آنچه را که دانستیم، عمل نماییم و آنچه را که ندانستیم، توقف و احتیاط نماییم تا معلوم شود، هرگز پشیمانی و خسارت، در ما راه نخواهد داشت؛ این عزم اگر در بنده، ثابت و راسخ باشد، خدای بزرگ، اولی به توفیق و یاری خواهد بود.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته، و الصلاة علی محمد و آله الطاهرین، واللعن علی أعدائهم أجمعین.

دستور العمل سوم

بسمه تعالی
گفتم که: الف، گفت: دگر؟ گفتم: هیچ
در خانه اگر کس است، یک حرف بس است
بارها گفته ام و بار دگر می گویم: « کسی که بداند هر که خدا را یاد کند، خدا همنشین اوست، احتیاج به هیچ وعظی ندارد، می داند چه باید بکند و چه باید نکند؛ می داند که آنچه را که می داند، باید انجام دهد، و در آنچه که نمی داند، باید احتیاط کند. »
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
الاقل محمد تقی البهجة

دستور العمل چهارم

الأقل محمد تقی البهج
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله وحده، و الصلاة علی سید انبیائه و علی آله الطیبین، و اللعن أعدائهم اجمعین.
جماعتی از مؤمنین و مؤمنات، طالب نصیحت هستند؛ بر این مطالبه، اشکالاتی وارد است، از آن جمله:
1. نصیحت در جزئیات است، و موعظه، اعمّ است از کلیات و جزئیات؛ ناشناسها و همدیگر را نصیحت نمی کنند.

2. « من عمل بما علم ورثه الله علم ما لم یعلم »؛ « [ من عمل بما علم] کفی ما لم یعلم » ؛ ( والذین جاهدوا فینا، لنهدینهم سبلنا ).
آنچه می دانید، عمل کنید؛ و در آنچه نمی دانید؛ احتیاط کنید تا روشن شود؛ و اگر روشن شد، بدانید که بعض معلومات را زیر پا گذاشته اید؛ طلب موعظه از غیر عامل، محل اعتراض است؛ و قطعاً مواعظی را شنیده اید و می دانید، عمل نکردید، و گرنه روشن بودید.

3. همه می دانند که « رساله عملیه» را باید بگیرند و بخوانند و بفهمند، و تطبیق عمل بر آن نمایند، و حلال و حرام را با آن تشخیص بدهند؛ و همچنین مدارک شرعیه [را] اگر اهل استنباط باشند؛ پس نمی توانند بگویند:
« ما نمی دانیم چه بکنیم و چه نکنیم. »

4. کسانی که به آنها عقیده دارید، نظر به اعمال آنها نمایید، آنچه می کنند از روی اختیار، بکنید، و آنچه نمی کنند از روی اختیار، نکنید؛ و این، از بهترین راه های وصول به مقاصد عالیه است؛ « کونوا دعاة إلی الله بغیر ألسنتکم »؛
مواعظ عملیه، بالاتر و مؤثرتر از مواعظ قولیه است.

5. از واضحات است که خواندن قرآن در هر روز، و ادعیه مناسبه اوقات و امکنه، در تعقیبات وغیرآنها؛ و کثرت تردد در مساجد و مشاهد مشرفه؛ و زیارت علما و صلحاء و همنشینی با آنها، از مرضیات خدا و رسول(ص) است و باید روز به روز، مراقب زیادتی بصیرت و انس به عبادت و تلاوت و زیارت باشد.
و بر عکس، کثرت مجالست با اهل غفلت، مزید قساوت و تاریکی قلب و استیحاش از عبادت و زیارات است؛ از این جهت است که احوال حسنه حاصله از عبادات و زیارات و تلاوتها، به سبب مجالست با ضعفا در ایمان، به سوء حال و نقصان، مبدل می شوند؛ پس، مجالست با ضعیف الایمان- در غیر اضطرار و برای غیر هدایت آنها- سبب می شود که ملکات حسنه خود را از دست بدهد، بلکه اخلاق فاسده آنها را یاد بگیرد:
« جالسوا من یذکرکم الله رؤیته، و یزید فی علمکم منطقه، و یرغبکم فی الاخرة عمله. »

6. از واضحات است که ترک معصیت در اعتقاد و عمل، بی نیاز می کند از غیر آن؛ یعنی غیر، محتاج است به آن، و او محتاج غیر نیست، بلکه مولد حسنات و دافع سیئات است:
( و ما خلقت الجن و الانس إلا لیعبدون. )
عبودیت ترک معصیت در عقیده و عمل.
بعضی گمان می کنند که ما از ترک معصیت عبور کرده ایم!! غافلند از اینکه معصیت، اختصاص به کبائر معروفه ندارد، بلکه اصرار بر صغائر هم، کبیره است؛ مثلاً نگاه تند به مطیع، برای تخویف، إیذاءِ محرم است؛ [و] تبسم به عاصی، برای تشویق، اعانت بر معصیت است.
محاسن اخلاق شرعیه و مفاسد اخلاق شرعیه، در کتب و رسائل عملیه، متبین شده اند. دوری از علما و صلحا، سبب می شود که سارقین دین، فرصت را غنیمت بشمارند و ایمان و اهلش را بخرند به ثمنهای بَخس و غیر مبارک، همه اینها مجرب و دیده شده است.
از خدا می خواهیم که عیدی ما را در اعیاد شریفه اسلام و ایمان، موفقیت به
« عزم راسخ ثابت دائم بر ترک معصیت » قرار بدهد که مفتاح سعادت دنیویه و اخرویه است، تا اینکه ملکه بشود ترک معصیت؛ و معصیت برای صاحب ملکه، به منزله زهر خوردن برای تشنه است، یا میته خوردن برای گرسنه است.
البته اگر این راه تا آخر، مشکل بود و به سهولت و رغبت، منتهی نمی شد، مورد تکلیف و ترغیب و تشویق از خالق قادر مهربان نمی شد.
« و ما توفیقی إلا بالله، علیه توکلت، و إلیه انیب ».
و الحمدلله أولاً و آخراً، و الصلاة علی محمد و آله الطاهرین و اللعن الدائم علی
أعدائهم أجمعین »
17 ربیع المولود 1419

دستور العمل پنجم

بسمه تعالی
کسی که به خالق و مخلوق، متیقن و معتقد باشد، و با انبیاء و اوصیاء صلوات الله علیهم، جمیعاً مرتبط و معتقد باشد، و توسل اعتقادی و عملی به آنها داشته باشد، و مطابق دستور آنها حرکت و سکون نماید، و در عبادات، «قلب» را از غیر خدا، خالی نماید، و فارق القلب، نماز را که همه چیز تابع آن است انجام دهد، و با مشکوکها، تابع امام عصر عجل الله له الفرج باشد، و هر که را امام، مخالف خود می داند با او مخالف باشد، و هر که را موافق می داند با او موافق، [و] لعن نماید ملعون او را، و ترحم نماید بر مرحوم او و لو علی سبیل الاجمالی؛ هیچ کمالی را فاقد نخواهد بود و هیچ وِزر و بالی را واجد نخواهد بود.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
العبد محمد تقی البهجة

دستور العمل ششم

العبد محمد تقی البهجه
بسمه تعالی
هیچ ذکری، بالاتر از «ذکر عملی» نیست؛ هیچ ذکر عملی، بالاتر از « ترک معصیت در اعتقادیات و عملیات نیست. »
و ظاهر این است که ترک معصیت به قول مطلق، بدون « مراقبه دائمیه »، صورت نمی گیرد.

والله الموفق
العبد محمد تقی البهجة

دستور العمل هفتم

بسمه تعالی
من کلام علی علیه السلام:
« إعلم أن کل شیء من عملک تبع لصلاتک: بدان که هر چیزی از عمل تو تابع نماز توست »؛
علیکم بالمحافظة علی الصلوات الخمس فی اوائل أوقاتها و بالإقبال بالکل إلیه تعالی فیها، لا تفوتکم السعادة إن شاء الله تعالی: بر شما باد به محافظت بر نمازهای پنج گانه در اولین وقتهای آنها؛ و بر شما باد به روی نمودن و توجّه با تمام وجود بسوی خدای تعالی؛ { در این صورت } سعادت را از دست نخواهید داد إن شاء الله تعالی.
وفقنا الله و ایاکم لمراضیه و جنبنا سخطه بمحمد و آله الطاهرین صلوات علیهم أجمعین.

دستور العمل هشتم

بسمه تعالی
جماعتی هستند که وعظ و خطابه و سخنرانی را که مقدمه عملیات مناسبه می باشند، با آنها معامله ذی المقدمه می کنند، کأنه دستور این است که « بگویند و بشنوند، برای اینکه بگویند و بشنوند! » و این اشتباه است.
تعلیم و تعلم، برای عمل، مناسب است و استقلال ندارند. برای تفهیم این مطلب و ترغیب به آن فرموده اند: « کونوا دعاة إلی الله بغیر ألسنتکم » با عمل بگویید و از عمل یاد بگیرید و عملاً شنوایی داشته باشید.
بعضی می خواهند معلم را تعلیم نمایند، حتی کیفیت تعلیم را از متعلمین یاد بگیرند.
بعضی « التماس دعا » دارند، می گوییم « برای چه؟ » درد را بیان می کنند، دوا را معرفی می کنیم، به جای تشکر و به کار انداختن، باز می گویند: « دعا کنید! »
دور است آنچه می گوییم و آنچه می خواهند؛ شرطیت دعا را با نفسیت آن مخلوط می کنند. ما از عهده تکلیف، خارج نمی شویم، بلکه باید از عمل، نتیجه بگیریم و محال است عمل، بی نتیجه باشد و نتیجه، از غیر عمل، حاصل شود؛ این طور نباشد:
پی مصلحت، مجلس آراستند
نشستند و گفتند و برخاستند!
خدا کند قوال نباشیم، فعّال باشیم؛ [مبادا] حرکت عملیه بدون علم بکنیم [و] توقف با علم بکنیم.
آنچه می دانیم بکنیم، در آنچه نمی دانیم، توقف و احتیاط کنیم تا بدانیم؛ قطعاً این راه پشیمانی ندارد.
به همدیگر نگاه نکنیم، بلکه نگاه به « دفتر شرع » نماییم و عمل و ترک را مطابق با آن نماییم.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

دستور العمل نهم

بسمه تعالی
آقایانی که طالب مواعظ هستند، از ایشان سؤال می شود: آیا به مواعظی که تا حال شنیده اید، عمل کرده اید، یا نه؟
آیا می دانید که: « هر که عمل کرد به معلومات خودش، خداوند مجهولات او را معلوم می فرماید. »؟
آیا اگر عمل به معلومات - اختیاراً ـ ننماید، شایسته است توقع زیادتی معلومات؟
آیا باید دعوت به حق، از طریق لسان باشد؟ آیا نفرموده: « با اعمال خودتان، دعوت به حق بنماید »؟
آیا طریق تعلیم را باید یاد بدهیم، یا آنکه یاد بگیریم؟
آیا جواب این سؤالها از قرآن کریم:
( والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا )، و از کلام معصوم:« من عمل بما علم، ورثه الله علم ما لم یعلم » و « من عمل بما علم، کفی ما لم یعلم »، [ روشن نمی شود؟]
خداوند توفیق مرحمت فرماید که آنچه را می دانیم، زیر پا نگذاریم و در آنچه نمی دانیم، توقف و احتیاط نمائیم تا معلوم شود.
نباشیم از آنها که گفته اند:
پی مصلحت مجلس آراستند
نشستند و گفتند و برخاستند!
نشستند و گفتند و برخاستند
وما توفیقی إلا بالله، علیه توکلت و إلیه انیب.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
الاقل محمد تقی البهجة
مشهد مقدس
یکشنبه 1375 هـ.ش.
مطابق با ربیع الاول 1417 هـ.ق.

دستور العمل دهم

بسمه تعالی
همه می دانیم که رضای خداوند اجّل، با آنکه غنی بالذات [است] و احتیاج به ایمان بندگان و لوازم ایمان آنها ندارد، در این است [ که]:
بندگان، همیشه در مقام تقرب به او باشند، پس می دانیم که برای حاجت بندگان به تقرب به مبدأ الطاف و به ادامه تقرب، [ خداوند] محبت به یاد او و ادامه یاد او دارد.
پس می دانیم به درجه اشتغال به یاد او، انتفاع ما از تقرب به او، خواهد بود؛ و در طاعت و خدمت او، هر قدر کوشا باشیم به همان درجه، متقرب و منتفع به قرب خواهیم بود؛ و فرق بین ما و سلمان سلام الله علیه، در درجه طاعت و یاد او که مؤثر در درجه قرب ما است، خواهد بود.
و آنچه می دانیم که اعمالی در دنیا محل ابتلاء ما خواهد شد، باید بدانیم؛ که آنها هر کدام مورد رضای خداست، ایضاً خدمت و عبادت و طاعت او محسوب است.
پس باید بدانیم که هدف باید این باشد که تمام عمر، صرف در یاد خدا و طاعت او و عبادت، باید باشد، تا به آخرین درجه قرب مستعد خودمان برسیم، و گرنه بعد از آنکه دیدیم بعضی، به مقامات عالیه رسیدند و ما بی جهت، عقب ماندیم، پشیمان خواهیم شد.
وقفنا الله لترک الاشتغال بغیر رضاه بمحمد و آله صلوات الله علیهم اجمعین.

الأقل محمد تقی بهجة
مشهد مقدس
چهارشنبه 1375 هـ ش
مطابق با ربیع الاول 1417 هـ ق

دستور العمل یازدهم

بسمه تعالی
الحمدلله وحده و الصلاة علی سید الانبیاء محمد و آله سادة الأوصیاء الطاهرین و اللعن الدائم علی اعدائهم من الأولین و الآخرین.
و بعد، مخفی نیست بر اولی الألباب که اساسنامه حرکت در مخلوقات، شناختن محرّک است که حرکت، احتیاج به او دارد، و شناختن ما منه الحرکه و ما إلیه الحرکه و ما له الحرکه، یعنی بدایت و نهایت و غرض، که آن به آن، ممکنات، متحرک به سوی مقصد می باشند.
فرق بین عالم و جاهل، معرفت علاج حوادث و عدم معرفت است؛ و تفاوت منازل آنها در عاقبت، به تفاوت مراتب علم آنها است در ابتدا.
پس، اگر محرک را شناختیم و از نظم متحرکات، حسن تدبیر و حکمت محرّک را دانستیم، تمام توجه ما به اراده تکوینیه و تشریعیه اوست، خوشا به حال شناسنده، اگر چه بالاترین شهید باشد؛ و وای به حال ناشناس، اگر چه فرعون زمان باشد.

در عواقب این حرکات، جاهل می گوید: « ای کاش خلق نمی شدم »، عالم می گوید: « کاش هفتاد مرتبه، حرکت به مقصد نمایم و باز بر گردم و حرکت نمایم و شهید حق بشوم ».
مبادا از زندگی خودمان، پشیمان شده بر گردیم؛ صریحاً می گویم: ـ مثلاًـ اگر نصف عمر هر شخصی در یاد منعم حقیقی است و نصف دیگر در غفلت، نصف زندگی، حیات او محسوب و نصف دیگر، ممات او محسوب است، با اختلاف موت، در اضرار به خویش و عدم نفع.
خداشناس، مطیع خدا می شود و سر و کار با او دارد؛ و آنچه می داند موافق رضای اوست، عمل می نماید؛ و در آنچه نمی داند، توقف می نماید تا بداند؛ و آن به آن، استعلام می نماید و عمل می نماید، یا توقف می نماید؛ عملش، از روی دلیل؛ و توقفش، از روی عدم دلیل.
آیا ممکن است بدون اینکه با سلاح اطاعت خدای قادر باشیم، قافله ما به سلامت از این رهگذر پر خطر، به مقصد برسد؟ آیا ممکن است وجود ما از خالق باشد و قوت ما از غیر او باشد؟ پس قوت نافعه باقیه نیست، مگر برای خداییان، و ضعفی نیست مگر برای غیر آنها.
حال اگر در این مرحله، صاحب یقین شدیم، باید برای عملی نمودن این صفات و احوال، بدانیم که این حرکت محققه از اول تا به آخر، مخالفت با محرّک دواعی باطله است، که اگر اعتنا به آنها نکنیم، کافی است در سعادت اتصال به رضای مبدأ اعلی:
« أفضل زاد الراحل إلیک عزم إرادة ».
والحمدلله اولاً و آخراً، و الصلاة علی محمد و آله الطاهرین و اللعن الدائم علی أعدائهم أجمعین.
مشهد مقدس
چهارشنبه مرداد ماه هـ.ش.
مطابق با ربیع الاول 1417 ه. ق.

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 9:27 توسط |

خاطرات آیت الله بهجت

موضوع: خاطرات آیت الله بهجت

1. ارزش نماز اول وقت

2. زنده نگه داشتن سنت

3. آقائی و بزرگواری ائمه علیهم السلام

4.اندیشه ای که بهتر از عبادت یک سال است

5. شخصیت ممتاز آقا شیخ محمد حسین کمپانی

6. راضی به رضای الهی

7. برکت و عظمت ولایت علی(ع)

8. ارزش کار خالصانه

9. نقش مقتضیات در نحوه زندگی بزرگان

10. توجه امام زمان (عج) به شیعیان واقعی

11. توجه تام به حضرت حقّ

12. توجه حضرت زهرا علیها السلام به فرزندان خود

موضوع: خاطرات آیت الله بهجت

13. توفیق مصونیت از گناه پیش از بلوغ

14. تهذیب نفس، شرط درک خدمت امام زمان(عج)

15. نتیجه توسل به امام رضا(ع)

16. تأثیر نماز وحشت در گشایش کار اموات

17. قناعت شیخ انصاری(قدس سره)

18. مشاهده انوار آیات قرآن

19. اهیت تربیت طلاب

20. ارزش وضو و طهارت

21. حیات اولیای خدا

22. زیارت واقعی‏

23. ثبات قدم در دیانت

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 9:23 توسط |

شاگردان ایت الله بهجت

با توجه به اینکه ایشان به خاطر شهرت گریزی عمدتاً در منزل خود تدریس می کردند، با وجود این افراد بسیاری از محضر آن جناب استفاده کرده و می کنند. که برخی از آنان خود صاحب رساله و فتوی می باشند، اینک نام بعضی دیگر از آنان را با حذف القاب ذکر می کنیم:

1. محمد تقی مصباح یزدی.
2. عبدالمجید رشید پور.
3. سید مهدی روحانی.
4. علی پهلوانی تهرانی.
5. مختار امینیان.
6. محمدهادی فقهی.
7. هادی قدس.
8. محمود امجد.
9. محمد ایمانی.
10. محمد حسن احمدی فقیه یزدی.
11. محمد حسین احمدی فقیه یزدی.
12- مسعودی خمینی
13- سید رضا خسروشاهی.
14- اسماعیل عابدی.
15- حسن لاهوتی
16- عزیز علیاری
17- سید محمد مؤمنی
18- حسین مفیدی
19- محمد کریم پارسا
20- جواد محمد زاده تهرانی
21- سید صابر مازندرانی
22- شهید نمازی شیرازی
23- مهدی هادوی

ماخذ : کتاب به سوی محبوب و کتاب برگی از دفتر آفتاب

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 9:20 توسط |

تدریس آیت ا... بهجت

آیت الله بهجت در همان ایام که در درس آیات عظام اصفهانی، کمپانی و شیرازی حضور می یافت، ضمن تهذیب نفس و تعلم، به تعلیم هم می پرداخت و سطوح عالیه را در نجف اشرف تدریس می کرد. پس از هجرت به قم نیز پیوسته این روال را ادامه می دادند. در رابطه با تدریس خارج فقه توسط ایشان نیز در مجموع می توا ن گفت که ایشان بیش از چهل سال است که به تدریس خارج فقه و اصول اشتغال دارند و به واسطه شهرت گریزی غالباً در منزل تدریس کرده است، و فضلای گرانقدری سالیان دراز از محضر پر فیض ایشان بهره برده اند.
شیوه تدریس

آیت الله مصباح در مورد روش تدریس ایشان می گوید: « ایشان در بیان مطالب سعی می کردند ابتدا مسأله را از روی کتاب شیخ انصاری قدس سره مطرح کنند، و بعد هر کجا مطلب قابل توجهی از دیگران مخصوصاً از صاحب جواهر قدس سره در طهارت، و از مرحوم حاج آقا رضا همدانی و دیگران مطالب برجسته ای داشتند آن را نقل می کردند، و بعد هر جا خود ایشان نظر خاصی داشتند آن را بیان می کردند. این شیوه از یک طرف باعث این می شد که انسان از نظر استادان بزرگ در یک موضوع آگاه بشود و در عین حال صرفه جویی در وقت می شد. استادان دیگر هم برای تدریس شیوه های جالبی داشتند که شاید برای مبتدی مفیدتر بود که هر مطلب را از هر استاد جداگانه طرح می کردند، ولی خوب این باعث می شد که وقت بیشتری گرفته بشود و احیاناً مطالبی تکرار بشود.

در ضمن تدریس، در میان نکته هایی که از خود ایشان ما استفاده می کردیم و طبعاً بعضی از این نکته ها چیزهایی بود که ایشان از استادانشان شفاهاً دریافت کرده بودند، به مطالب بسیار ارزنده و عمیق و دارای دقتهای کم نظیری بر می خوردیم. »

آیت الله مسعودی که خود سالها از درس آیت الله العظمی بهجت بهره برده اند درباره ویژگی تدریس ایشان می گوید: « سبک درس ایشان سبک خاصی است. معمولاً آقایان مراجع و بزرگان در درس خارج یک مسأله ای را مطرح می کنند و اقوال دیگران را یکی یکی ذکر می کنند، سپس یکی را نقد می کنند و دیگری را تأیید، و سرانجام یکی از آن نظرات را می پذیرند، یا نظریه دیگری را انتخاب می کنند. ولی ایشان بر خلاف همه، نقل اقوال نمی کنند بلکه ابتدا مسأله را مطرح می کنند و بعد روند استدلالش را بیان می کنند. اگر شاگرد آراء علماء را دیده و مطالعه کرده باشد، می فهمد که دلیلی را که استاد ذکر می کند چه کسی گفته است، و اشکال یا تأییدی را که می کند می فهمد به سخن چه کسی اشکال یا قول چه کسی را تأیید می کند. لذا هر کس بخواهد در درس ایشان شرکت کند باید مبانی و نظرات آقایان دیگر را دیده باشد. »

آیت الله محمد حسین احمدی فقیه یزدی درباره شیوه درس ایشان می گوید:« نوعاً ایشان چند مسئله اصلی یا فرعی را که عنوان می فرمودند بعد از توجه به ظرافتهای حدیث و روایت و یا آیه شریفه ای که دلالت بر موضوع بحث داشت، مقایسه ای بین موضوع بحث و سایر بحثهای مشابه می نمودند و دقت عقلی و فکری خاصی در تعادل آن دو انجام می دادند، آنگاه نتیجه می گرفتند که انصافاً نتیجه علمی و جدید بود. و حقیقتاً مطلبی را که ذکر می کردند ناشی از اوج و عظمت دید و فکرشان بود که از ائمه علیهم السلام و اسلام گرفته بود و اجتهاد صحیح نیز هم این گونه بحث و تجزیه و تحلیل کردن است. »

موعظه در درس

حجة السلام والمسلمین قدس، امام جمعه کلاچای که خود سالها در درس ایشان حضور داشته است می گوید: « روال آیت الله العظمی بهجت این بود که پیش از شروعِ درس، حدود ده دقیقه موعظه می کرد، ولی نه به عنوان موعظه بلکه به عنوان حکایت حال بزرگان گذشته. و معلوم بود که منظور اصلی آیت الله مصباح یزدی که سالها در درس خارج فقه ایشان شرکت می کردند (15سال)، علاوه بر استفاده علمی، استفاده از روحیه ملکوتی آقا بوده است. »

آیت الله مصباح در این باره می گوید: « آیت الله بهجت گاهی داستانی را یا حدیثی را نقل می کردند که برای ما تعجب آور بود ایشان چه اصراری دارند که بر مطالب معلوم و روشن تکیه می کنند، از جمله مطلبی که ایشان در تذکّرات پیش از درس اصرار می کردند امامت امیر المؤمنین علیه السلام بود، ما تعجب می کردیم که ما مگر در آن حضرت شک داریم که ایشان این قدر اصرار دارند که دلائل امامت حضرت علی علیه السلام را برای ما بیان کنند. یک خورده ته دلمان گله مند بودیم که چرا به جای این مطالب یک چیز هایی که بیشتر حاجت ماست ( در امور اخلاقی و معنوی ) مطالبی را نمی گویند. اما بعد از این که به پنجاه- شصت سالگی رسیدیم، در بسیاری از مباحث دیدیم که آن نکته هایی که ایشان چهل سال پیشتر در درسشان درباره امامت علی علیه السلام می فرمودند به دردمان می خورد. گویا ایشان آن روز می دید که یک مسائلی بناست در آینده مورد غفلت و تشکیک قرار بگیرد.

شاید اگر توجه های ایشان نبود ما انگیزه ای نداشتیم درباره این مسائل مطالعه ای داشته باشیم، حتی از نکته هایی که ایشان چهل سال پیش بیان می کردند امروز بنده در نوشته هایم در مورد مسائل اعتقادی یا جاهای دیگر استفاده کرده‌ام. »

جایگاه علمی

گواهی استادان و هم دوره ایها و نیز شاگردان برجسته که بخشی از آن در ذیل می آید نمایانگر دقت نظر و نبوغ برجستگی علمی ایشان است:

از آن جمله گویند:روزی ایشان در درس کفایه یکی از شاگردانِ مرحوم آخوند خراسانی به نحوه تقریر مطالب آخوند خراسانی توسط استاد اعتراض می کند، ولی با توجه به اینکه از همه طلاب شرکت کننده در درس کم سنّ و سال تر بوده در جلسه بعدی پیش از حضور استاد مورد اعتراض و انتقاد شدید شاگردان دیگر قرار می گیرد، ولی در آن هنگام ناگهان استاد وارد می شود و متوجه اعتراض شاگردان به ایشان می گردد. سپس خطاب به آنان می فرماید: « با آقای بهجت کاری نداشته باشید. » همه ساکت می شوند آنگاه استاد ادامه می دهد: « دیشب که تقریرات درس مرحوم آخوند را مطالعه می کردم متوجه شدم که حقّ با ایشان است » و پس از این سخن، از جدیت و نبوغ آیت الله بهجت تمجید می نماید.

یکی از دانشمندان نجف می گوید: « ایشان در درس، به مرحوم آیت الله کمپانی امان نمی داد، و پیوسته بحثها را مورد نقد قرار می داد. »

مرحوم آیت الله حاج شیخ مرتضی حائری نیز می گوید: « ایشان با اظهار نظرهای دقیق و اشکالات مهمّ، چنان نظر استاد را جلب کرده بود که چند روزی مجلسِ درس از حالت درس خارج شده بود، آن ایرادها برای ما هم مفید بود؛ ولی آقای بهجت برای گریز از شهرت دیگر به انتقاد نپرداختند و اگر ادامه می دادند معلوم می شد اگر بالاتر از دیگران نباشند بی شک کمتر از آنان نیستند. »

مرحوم علامه محمد تقی جعفری می گوید: « آن هنگام که در خدمت آقا شیخ کاظم شیرازی مکاسب می خواندیم، آیت الله بهجت نیز که اینک در قم اقامت دارند، در درس ایشان شرکت می نمودند، خوب یادم هست که وقتی ایشان اشکال می کردند آقا شیخ کاظم با تمام قوا متوجه می شد، یعنی خیلی دقیق و عمیق به اشکالات آقای بهجت توجه می کرد، و همان موقع ایشان در نجف به فضل و عرفان شناخته شده بود. »

آیت الله سید محمد حسین طهرانی در کتاب انوارالملکوت می نویسد: « آیت الله حاج شیخ عباس قوچانی، وصیّ سید علی آقای قاضی می فرمودند: آیت الله العظمی حاج شیخ محمد تقی بهجت در فقه و اصول به درس مرحوم آیت الله العظمی حاج شیخ محمد حسین غروی اصفهانی حاضر می شدند و چون به حجره خود در مدرسه مرحوم سیّد باز می گشتند بعضی از طلابی که در درس برای آنها اشکالاتی باقی مانده بود به حجره ایشان می رفتند و اشکالشان را رفع می نمودند. و چه بسا ایشان در حجره خواب بودند و در حال خواب از ایشان می پرسیدند و ایشان هم مانند بیداری جواب می دادند جواب کافی وشافی، و چون از خواب بر می خاستند و از قضایا و پرسشهای در حال خواب با ایشان سخن به میان می آمد ابداً اطلاع نداشتند و می گفتند: هیچ به نظرم نمی رسد و از آنچه می گویید در خاطرم چیزی نیست. »

آیت الله مشکینی می گوید: « ایشان از جهت علمی ( هم در فقه و هم در اصول ) در یک مرتبه خیلی بالایی در میان فقهای شیعه قرار دارند. »

حجة السلام و المسلمین امجد می گوید: « ایشان در علمیت در افق اعلی است. فقیهی است بسیار بزرگ، و معتقدم که باید مجتهدین پای درسشان باشند تا نکته بگیرند و بفهمند، و حق این است که درس خارج را باید امثال آیت الله بهجت بگویند نه آنهایی که به نقل اقوال بسنده می کنند. »

تشویق بزرگان به شرکت در درس ایشان

آیت الله مصباح می گوید: « اولین چیزی که ما را جذب کرد آن جاذبه معنوی و روحانی ایشان بود. ولی تدریجاً متوجه شدیم که ایشان از لحاظ مقامات علمی و فقاهت هم در درجه بسیار عالی قرار دارد. این بود که سعی کردیم خدمت ایشان درسی داشته باشیم تا وسیله ای باشد هم از معلومات ایشان بهره ای ببریم، و هم بهانه ای باشد که هر روز خدمت ایشان برسیم و از کمالات روحی و معنوی آقا بهره مند شویم. کتاب طهارت را در خدمت ایشان شروع کردیم، ابتدا در یکی از حجرات مدرسه فیضیه چند نفر از دوستان شرکت می کردند، و بعد از گذشت یک سال، یکی دو سالی هم در حجره ای در مدرسه خان (مدرسه مرحوم آیت الله بروجردی) خدمت ایشان درس داشتیم، و بعدها که ضعف مزاج ایشان بیشتر شد از آن به بعد در منزل، خدمتشان می رفتیم که یک دوره طهارت را خدمت ایشان خواندیم، و بعد یک دوره هم مکاسب و خیارات را که تقریباً حدود 15 سال ادامه پیدا کرد. ما در درس ایشان استفاده هایی می بردیم که در بسیاری از درسها کمتر یافت می شد. »

شهید بزرگوار استاد مطهری(ره) نیز به درس ایشان عنایت خاصّی داشتند. آیت الله محمد حسین احمدی یزدی در این رابطه می گوید: « آیت الله شهید مطهری درباره درس آیت الله بهجت به ما خیلی سفارش می کرد و می فرمود: حتماً در درس ایشان شرکت کنید مخصوصاً در اصول، چون آقای بهجت درس آقا شیخ محمد حسین اصفهانی را دیده حتماً در درس ایشان شرکت کنید.»

استاد خسرو شاهی می گوید: « بنده در درس فقه خارج خیارات آیت الله العظمی شیخ مرتضی حائری شرکت می کردم. ایشان اواخر عمر مریض بودند و درسشان تعطیل شد. یک روز وقتی که آیت الله حایری از حرم بیرون می آمدند، به خدمتشان رفتم و پس از سلام عرض کردم: ان شاء الله درس را شروع می فرمایید؟ فرمودند: نه. بعد فرمودند: « شما که جوان هستید من یک ضابطه ای را در اختیار شما قرار بدهم، و آن اینکه درس کسانی شرکت بکنید که فقط نقل اقوال نکنند، بلکه اقوال را بررسی کرده و نکاتی را در درس بیان کنند که در فعلیت رساندن ملکه اجتهاد خیلی سودمند باشد. چون درسی برای شما مفید است که این ملکه اجتهاد را از قوه به فعلیت برساند، و تنها به نقل اقوال کفایت نکند. »

من همان جا به ایشان عرض کردم: جناب عالی کسی را با اسم برای ما معرفی بفرمایید. فرمودند: « من از اسم بردن معذورم. » عرض کردم: من در درس آیت الله العظمی بهجت شرکت می کنم. ایشان اظهار رضایت نمود و تبسم کردند و فرمودند: « درس ایشان از نظر دقت و محتوا همین قاعده و ضابطه ای را که به شما گفتم دارد، خوب است که در درس ایشان شرکت می کنید. درس ایشان از هر جهت سازنده است هم از جهت علمی هم از جهت اخلاقی، این درس را ادامه بدهید. »

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 9:19 توسط |

ولادت ایت ا... بهجت

ولادت
آیت الله العظمی محمد بهجت فومنی در اواخر سال 1334 ه.ق. در خانواده ای دیندار و تقوا پیشه، در شهر مذهبی فومن واقع دراستان گیلان، چشم به جهان گشود. هنوز 16 ماه از عمرش نگذشته بود که مادرش را از دست داد و از اوان کودکی طعم تلخ یتیمی را چشید.

درباره نام آیت الله بهجت خاطره ای شیرین از یکی از نزدیکان آقا نقل شده است که ذکر آن در اینجا جالب می‌نماید، و آن اینکه:

پدر آیت الله بهجت در سن 16-17 سالگی بر اثر بیماری وبا در بستر بیماری می افتد و حالش بد می شود به گونه ای که امید زنده ماندن او از بین می رود وی می گفت: در آن حال ناگهان صدایی شنیدم که گفت: « با ایشان کاری نداشته باشید، زیرا ایشان پدر محمد تقی است. »
تا اینکه با آن حالت خوابش می برد و مادرش که در بالین او نشسته بود گمان می کند وی از دنیا رفته، اما بعد از مدتی پدر آقای بهجت از خواب بیدار می شود و حالش رو به بهبودی می رود و بالاخره کاملاً شفا می یابد. چند سال پس از این ماجرا تصمیم به ازدواج می گیرد و سخنی را که در حال بیماری به او گفته شده بود کاملاً از یاد می برد. بعد از ازدواج نام اولین فرزند خود را به نام پدرش مهدی می گذارد، فرزند دومی دختر بوده، وقتی فرزند سومین را خدا به او می دهد، اسمش را « محمد حسین» می گذارد، و هنگامی که خداوند چهارمین فرزند را به او عنایت می کند به یاد آن سخن که در دوران بیماری اش شنیده بود می افتد، و وی را « محمد تقی » نام می نهد، ولی وی در کودکی در حوض آب می افتد و از دنیا می رود، تا اینکه سرانجام پنجمین فرزند را دوباره « محمد تقی » نام می گذارد، و بدینسان نام آیت الله بهجت مشخص می گردد.

کربلایی محمود بهجت، پدر آیت الله بهجت از مردان مورد اعتماد شهر فومن بود و در ضمن اشتغال به کسب و کار، به رتق و فتق امور مردم می پرداخت و اسناد مهم و قباله ها به گواهی ایشان می رسید. وی اهل ادب و از ذوق سرشاری برخوردار بوده و مشتاقانه در مراثی اهل بیت علیهم السلام به ویژه حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام شعر می سرود، مرثیه های جانگدازی که اکنون پس از نیم قرن هنوز زبانزد مداحان آن سامان است.

باری آیت الله بهجت در کودکی تحت تربیت پدری چنین که دلسوخته اهل بیت علیهم السلام به ویژه سید الشهداء علیه السلام بود، و نیز با شرکت در مجالس حسینی و بهره مندی از انوار آن بار آمد. از همان کودکی از بازیهای کودکانه پرهیز می کرد و آثار نبوغ و انوار ایمان در چهره اش نمایان بود، و عشق فوق العاده به کسب علم و دانش در رفتارش جلوه گر.

منبع: کتاب به سوی محبوب و کتاب برگی از دفتر آفتاب

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 9:16 توسط |

بسمه تعالی
انا لله و انا الیه راجعون

روح ملکوتی اُسوه عارفان ، عالم ربانی ، فقیه صمدانی و مرجع تقلید شیعیان جهان حضرت آية الله العظمی محمد تقی بهجت « رحمة الله علیه » به ملکوت اعلی پیوست ، این مصیبت عظمی را به ولی الله الاعظم « عجل الله تعالی فرجه الشریف » و عموم شیعیان جهان تسلیت عرض می کنیم .

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 9:14 توسط |

موعود (عج) در اینترنت

محمدحسین بهرامی

امام زمان (عج)، موعود، مهدویت و... از موضوعاتی است که امروزه صفحات و پایگاه های متعددی از شبکه جهانی را، به زبان های مختلف، به خود اختصاص داده است. علی رغم رشد چشمگیر مطالب اسلامی و به ویژه شیعی در شبکه، کمتر موضوعی را می توان یافت که تا این اندازه به آن توجه شده باشد. وجود پایگاه های متعدد مربوط به این موضوع، خود، شاهد این ادعا است. در ادامه تعدادی از پایگاه های مربوط به موضوع امام زمان (عج) را به اختصار معرفی می کنیم. امید که خوانندگان خردنامه را مفید افتد و مقبول درگاه آن حضرت نیز قرار گیرد.

مسجد جمکران

www.jamkaran.info

این پایگاه متعلق به واحد فرهنگی مسجد مقدس جمکران است. برخی از عناوین موجود در صفحه اول عبارتند از: درباره امام زمان (عج)، امام مهدی (عج) در کلام معصومان(ع)، توقیعات و سخنان امام مهدی(ع)، معرفی مسجد مقدس جمکران، کتاب و مقاله (متن تعدادی از کتب و مقالات با موضوع امام مهدی(ع) و فهرست آثار کتابخانه تخصصی امام زمان ـ ع ـ). یکی از غنی ترین صفحات این پایگاه منابع صوتی آن است که در دو صفحه، صوت، دعا و زیارت گنجانده شده است.

شبکه امام مهدی (عج)

www.emammahdi.com

این شبکه، که به همت مؤسسه فرهنگی «ضحی» و دفتر پژوهشی «وتر» راه اندازی شده است کتاب ها و مقالات متعددی را برای استفاده عموم عرضه کرده است. برخی از مطالب ویژه این پایگاه، که در پایگاه های مشابه کمتر یافت می شود، عبارتند از: صفحه گفت وگو (چت)، انجمن (جهت ارسال مکالمه و مطلب و نقد آن)، پرسش و پاسخ، غزل عشق و...

شبکه اطلاع رسانی امام المهدی (عج)

www.imamalmahdi.com

این شبکه مربوط به مرکز تخصصی حضرت ولی عصر (عج) است. برخی عناوین اصلی صفحات پایگاه عبارتند از: امام مهدی (عج) کیست؟ مهدویت در قرآن، غیبت صغری و کبری، راز طول عمر، مدعیان دروغین، علائم ظهور، چگونگی و محل ظهور، تسلیم شدن قدرت ها، عصر طلایی ظهور، دوران پس از آن حضرت.

برخی از مطالب جالب توجه دیگری که در صفحه اول به آنها اشاره شده نیز عبارتند از: رویکرد غرب به مهدویت، دجّال: افسانه یا واقعیت، پاسخ به تحریف های دایره المعارف بریتانیکا در موضوع مهدویت، در جست وجوی آخرالزمان، غرب و آمادگی های پیش از ظهور و گفت وگویی با مهدی پژوهان.

پایگاه اجلاس مهدی (عج)

www.ejlasmahdi.com

این پایگاه از طرف دبیرخانه «اجلاس دو سالانه بررسی ابعاد وجودی حضرت مهدی (عج)» جهت ارائه گزارش های مربوط به این اجلاس و همچنین دیگر مطالب مرتبط با موضوع امام مهدی (عج) راه اندازی شده است. این دبیرخانه تاکنون یک اجلاس مقدماتی و سه اجلاس اصلی برگزار کرده است. برخی از عناوین موجود در این پایگاه عبارتند از: اجلاس ها، اخبار، کتابخانه، رواق هنر، مؤسسات مهدوی، پایگاه های مهدوی، این پایگاه به سه زبان فارسی، عربی و انگلیسی است.

مجله انتظار، موعود و موعود جوان

www.hawzah.net/per/magazine/en/index.htm

در صفحه فوق از پایگاه حوزه، متن کامل شماره های مختلف مجله انتظار، در معرض استفاده عموم قرار گرفته است. اگر در آدرس بالا به جای /en/ عبارت /mo/ یا /mj/ را قرار دهید، می توانید به ترتیب شماره های مختلف مجله موعود و مجله موعود جوان را نیز مشاهده کنید.

به سوی ظهور

www.zohoor.net

مهدی و اهل بیت(ع)، ظهور، جامعه مرضیّ، مهدویت و سیر بشر، بررسی جوامع، موعود و منجی از دیدگاه ادیان از جمله موضوعات مورد اشاره در این پایگاه است. البته این پایگاه در مرحله تکمیل مطالب خود است و هنوز مطالب مربوط به همه گزینه ها ارائه نشده است.

پایگاه موعود

www.mouood.org

پایگاه موعود، که مدیران آن، دو مجله نیز با عنوان های «موعود» و «موعود جوان» منتشر می کنند، اخیراً در قالبی جدید عرضه شده است. مهمترین سرفصل ارائه شده در این پایگاه مقالات آن است که به جنبه های مختلف موضوع امام موعود پرداخته است. از ویژگی های پایگاه جدید ارائه نظرات مراجعان در صفحه اول است.

پایگاه منجی

www.monjee.org

مؤسسه فرهنگی انتظار نور، برگزار کننده گفتمان سالانه مهدویت، ضمن راه اندازی این پایگاه متن سخنرانی های ارائه شده در سه گفتمان اول را بر روی شبکه قرار داده است. در صفحه اول، فراخوان مقاله پنجمین گفتمان با هدف ترسیمی روشن از آینده بشریت به چشم می خورد. پرسش و پاسخ، کتابشناسی، کتابخانه، نگارخانه و دیگر پایگاه ها از دیگر گزینه های این پایگاه است.

پایگاه اطلاع رسانی مهدویّت

www.imammahdi-s.com

اگر چه این پایگاه نیز، مانند دیگر پایگاه ها دارای عناوینی همچون سخن بزرگان، انتشارات بنیاد (متن کامل کتاب)، مطالب تخصصی در موضوع مهدویت، میزگرد، آوای انتظار، مقالات کوتاه و... است، ولی مهمترین قسمت پایگاه را باید بخش اصطلاح نامه علوم اسلامی دانست. ظاهراً این بخش از پایگاه مدخل هایی از پایگاه پارسا است که به موضوع امام زمان (عج) و مهدویت اختصاص داشته است، هرچند متأسفانه نامی از پایگاه منبع به میان نیامده است. در این بخش ماخذ شناسی صدها مقاله و کتاب با دسته بندی مناسبی ارائه شده است. و راهنمای مناسبی برای انجام دادن کارهای پژوهشی است.

پایگاه یا مهدی (عج)

www.yamahdi.com

در این پایگاه، که به زبان انگلیسی فعال است، مقالات متعددی دسته بندی و ارائه شده است. در بخش صوت نیز تعداد زیادی از ادعیه، مدایح و... به زبان های فارسی، عربی، اردو و انگلیسی ارائه شده است. در بخش کتاب نیز کتاب های متعددی با موضوع امام زمان (عج) به زبان انگلیسی وجود دارد. اولین کتاب از این مجموعه ترجمه کتاب آیت الله ابراهیم امینی با عنوان «دادگستر جهان» است. دو کلیپ فلش نیز به زبان انگلیسی ارائه شده که با توجه به حجم بالا مشاهده آن کمی مشکل است. آلبوم تصاویر، کارت تبریک، مسابقه زنده به همراه جایزه و بخش کودکان از دیگر بخش های این پایگاه است.

مجله المهدی

http://almahdi.mybravenet.com

مجله الکترونیکی «المهدی»، که توسط حوزه علمیه بیرمنگام انگلیس منتشر می شود، به زبان انگلیسی است و به موضوعاتی همچون فقه، اصول، تاریخ، حدیث، قرآن و فلسفه براساس دیدگاه پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار(ع) می پردازد. از جمله موضوعات این مجله، که مقالاتی از آخرین شماره را نیز به خود اختصاص داده است موضوع امام مهدی (عج) است.

+ نوشته شده در سه شنبه یکم بهمن 1387 16:21 توسط |

اعجاز عددی قرآن کريم

در قرآن کريم وجوه متعددي از اعجاز وجود دارد؛

از جمله اعجاز در بلاغت و موضوعات آن، آگاهي دادن از غيبت، بيان قضاياي علمي، و همچنين اعجاز عددي که عبارت از نظم در تعداد کلمات و حروفي است که براي مفهومي مشخص بيان شده است. به عنوان مثال در قرآن کريم؛

لفظ «ساعت» 24 بار به تعداد ساعات روز؛ لفظ «شهر = ماه» 12 بار به تعداد ماه‌هاي سال؛ لفظ «روز» 365 بار به تعداد روزهاي سال شمسي؛ لفظ «عزم» 5 بار به تعداد پيامبران اولوالعزم؛ لفظ نماز 5 بار به تعداد نمازهاي روزانه، لفظ «طواف» 7 بار به تعداد طواف واجب به دور کعبه؛ از جمله تطابق‌ها، تطابق بين عدد کلماتي که به لحاظ مفهومي موافق يا معکوس يکديگرند؛ مثلاً:

کلمة «حيات» 145 بار، در مقابل «موت» 145 بار؛

کلمة «دنيا» 115 بار، در مقابل «آخرت» 115 بار؛

کلمة «ملائکه» 84 بار، در مقابل «شياطين» 84 بار؛

کلمة «حَرّ = گرما» 4 بار، در مقابل «برد = سرما» 4 بار؛ کلمة «ايمان» 11 بار در مقابل «کفر» 11 بار، به کار رفته است.

اين اعجاز به واسطة وجود سرّي است که خداوند متعال آن را در حروف و اعداد قرار داده است. وضع نخستن حروف، ابداع خداوندي است که آن را قالب و ظرف حقايق نوراني و کتاب‌هاي آسماني قرار داده و از باب اهميت موضوع به آنها سوگند ياد نموده و فرموده است: «الم، الر، المص، ن، ق ...» و آيات ديگري از اين‌گونه که در آغاز سوره‌ها وجود دارد.

امام رضا(ع) در روايتي مي‌فرمايند:

«اوّلين ابداع و خواست و مشيت خداوند، حروف است که آن‌را اصل هر چيز، دليل هر سند، و فصل کنندة هر دشواري قرار داد و به وسيلة آن همه چيز ـ از اسامي حق و باطل يا فعل و مفعول، يا معني و غير معني، ... ـ را از يکديگر جدا نمود».2

اعجاز ديگر، اعجاز عددي است که اهميت آن از اهميت حروف کمتر نيست، و در نظام آفرينش به صورت متوازن وجود دارد. خداوند متعال مي‌فرمايد:

إنّا کلّ شيءٍ خلقنهٰ بقدرٍ.3

ما که هر چيزي را به اندازه آفريده‌ايم.

و مي‌فرمايد:

و أحصٰي کلّ شيءٍ عدداً. 4

و [خداوند] هر چيزي را به عدد شماره کرده است.

و پوشيده نماند که بين حروف و اعداد، رابطه وجود داشته، اعداد سرّ حروف و حروف سرّ افعال‌اند و به هر وسيلة آن آسمان‌ها و زمين برپا شده است. خداي تعالي موجود را با کلمة «کن فيکون» آفريده که مرکب از هفت حرف و معروف به «حروف تکوين» است.

اعجاز عددي قرآن و امامان(ع)

بعد از توضيحي که دربارة اعجاز عددي و اهميت آن داده شده در اينجا لازم است مقايسه‌اي ميان اعجاز عددي قرآن کريم و اهل بيت(ع) انجام داده و کيفيت بروز اعجاز عددي در اهل بيت(ع) را يادآوري کنيم. از جمله اين موارد اعجاز عبارتند از:

1. اگر حروف مقطّعه قرآن کريم را که در آغاز برخي از سور آن مانند «الم، کهيعص، الر،...» آمده است، جمع و حروف تکراري را حذف کنيم، جمله‌اي کامل و معني‌دار به دست مي‌آيد که عبارت است از : «صراط عليٍّ حقٌّ نمسکه؛ راه اميرالمؤمنين ـ علي(ع) طريق حق است که ما به آن تمسک مي‌جوييم».

يا: «عليٌ صراط حقٍّ نمسکه؛ علي(ع) راه حق است که به آن تمسک مي‌جوييم».

2. کلمة «کساء» و مشتقّات آن 5 بار [در قرآن کريم] آمده است، به تعداد اصحاب کسا که عبارتند از: حضرات «محمد(ص)، علي(ع)، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسين(ع)». براي آگاهي بيشتر در اين باره به حديث شريف کسا رجوع کنيد.5

3. کلمات «امام»، «خليفه»، «وصية»، «عصمت»، «آل» و مشتقات آنها 12 بار به تعداد امامان دوازده‌گانه اهل‌بيت(ع) به کار رفته است.

4. کلمه «شيعه» و مشتقات آن 12 بار، نشان دهندة حقانيت مذهب تشيع در پيروي از امام «علي‌بن ابي‌طالب»(ع) که تعداد حروف اسم شريفش 12 است، مي‌باشد. همچنين است القاب آن بزرگوار مانند: «اميرالمؤمنين»، «العرو＼الوثقي»، «الصّديق الأکبر» و «يتلوه شاهد منه» که هر يک از آنها از 12 حرف ترکيب يافته است. و اين عدد 12 بر کلمة توحيد: «لااله‌الا‌الله»، کلمة نبوت: «محمّدٌ رسول‌الله» و کلمة ولايت «علي خليفة محمد» منطبق است.

پس مانند آنچه که دربارة قرآن کريم ديديم، اعجاز عددي در مورد عترت پاک رسول خدا(ص) نيز بارز است. اگر در اسامي اصحاب کساء ـ يعني حضرات محمد(ص)، علي(ع)، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسين(ع) ـ دقت کنيم درمي‌يابيم که از 19 حرف ترکيب يافته است که مطابق تعداد حروف آية بسمله «بسم‌الله الرحمن الرحيم» ـ خلاصه قرآن کريم ـ مي‌باشد.

از امام علي(ع) نقل شده است که فرمودند:

«همة علوم در کتاب‌هاي آسماني چهارگانه مندرج و علوم آنها در قرآن است. علوم قرآن در فاتحه الکتاب، علوم فاتحه در «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحيم» و علوم بسمله در باي بسم‌الله است و من نقطة زير باء هستم».6

به عبارت ديگر همچنان‌که علوم در قرآن کريم و در بسمله جمع شده، در امام علي(ع) نيز گرد آمده است.

ابن مسعود مي‌گويد:

همانا قرآن بر هفت حرف نازل شده، که هر حرفي از آن داراي ظاهر و باطني است و حقاً، ظاهر و باطن آن نزد علي‌بن ابي‌طالب مي‌باشد.

و اين تطابق موجود بين حروف بسمله و عترت پيامبر(ص) بر وجود تعادل و تساوي در تمسک به آن دو دلالت مي‌کند. پس همچنان‌که فرد مؤمن به وسيلة بسمله خود را از شرّ اجنّه و شياطين و هر چيز ناپسندي محافظت مي‌نمايد، به همين ترتيب خود را به واسطة تمسک به اسامي مبارک اصحاب کسا مصونيت مي‌بخشد.

اين مطلب را روايات ما تأييد و بيان مي‌کند که خداي تعالي به هر پيامبري نام‌هاي معصومين پنج‌گانه را آموخت تا در دشواري‌ها و خطرات به ايشان متوسل شوند؛ مانند: نوح نبي(ع) که درون کشتي لوحي قرار داد. که بر روي آن کف دستي با پنج انگشت آن کشيده شده و بر هر انگشت نام‌هاي اصحاب کسا(ع) يعني: محمّد، ايليا، فاطمه، شبّر و شبير ـ نقش بسته و در وسط دست اين جمله نوشته بود:

«اي خدا و اي ياور من؛ به واسطة لطف و رحمت خويش و به [حقّ] اين نفوس مقدس دستم را بگير. اينان همگي بزرگان و گرامياني هستند که تو به خاطر ايشان عالم را آفريده‌اي. خداوندا، به برکت اسامي اينان مرا ياري نما، و تو يکتاي توانا بر هدايت من به سوي حق و حقيقتي».

و در بيان اهميت عدد 19 آنکه بعضي از امامان(ع) در امور خود آن را به کار مي‌گرفته‌اند. از امام علي(ع) روايت شده که آن حضرت(ع) درجنگ‌ها به همراه خود نقشی را حمل مي‌کردند که در محيط دايرة آن حروف بسمله در 19 خانه و به ازاي هر خانه نامي از نام‌هاي نيکوي خداوند قرار داده شده بود که با آن حروف آغاز مي‌شد. و آن حضرت اين را در خط مقدم سپاه حمل مي‌نمودند و به وسيلة آن به خداوند توسل مي‌جستند تا بر دشمنان غلبه يابند

همچنين روايت شده، آن هنگام که عطش بر امام حسين(ع) و اصحابش غلبه يافت، آن حضرت(ع)، نيزه‌اي برگرفت و پشت خيمه‌ها 19 خط به سمت قبله کشيد و آن را حفر نمود، در اثر آن چشمه آبي جوشيد که از آن نوشيدند و سپس از بين رفت و اثري از آن باقي نماند. در اينجا مي‌پرسيم؛ چرا آن حضرت(ع) فقط 19 خط کشيدند و نکتة قابل توجه آنکه تعداد این خط‌ها براي مورخ داراي اهميت بوده که آن را نقل کرده است.

6. در روايتي آمده است که امام کاظم(ع) به راهبي فرمودند: «خداوند، چند اسم دارد که اگر به وسيلة آنها خوانده شود، ردّ نمي‌شود؟»

آن راهب عرضه داشت: اسامي خدا زياد است امّا آنچه که به طور حتم سائلش را ردّ نمي‌کند، هفت تاست.

امام کاظم(ع) فرمودند: «هر تعداد از آنها را که می‌دانی برايم بازگو».

راهب پاسخ داد: به خدا سوگند، هيچ يک از آنها را نمي‌دانم...

محدث قمي مي‌گويد:

«مقصود از اسماء هفت‌گانه، همة معصومين(ع) هستند. زيرا نام‌هاي گرامي ايشان از آن فراتر نيست و آن عبارت است از: «محمد، علي، فاطمه، حسن، حسين، جعفر و موسي» عليهم‌السلام. و بنابراين تأويل «السبع‌المثاني» در اين آية شريفه مشخص مي‌شود:

«و لقد آتينٰک سبعاً من المثاني و القرآن العظيم؛7 و به راستي به تو [پيامبر] سبع‌المثاني و قرآن بزرگ را عطا کرديم».

عدد هفت داراي اسرار عظيمي است که در آسمان‌ها و زمين‌هاي هفت‌گانه، تعداد روزهاي هفته، تعداد طواف دور کعبه و تعداد نام‌هاي امامان(ع) ظهور يافته است»8. 9

ماهنامه موعود شماره 94

سيد حسين نجيب محمد / مترجم: ابوذر ياسري

پي‌نوشت‌ها:

1. مصابيح الانوار، ج 1، ص 435.

2. رضوان فقيه، الکشوف في علم الحروف، ص 18.

3. سورة قمر (54)، آية 49.

4. سورة جن (72)، آية 28.

5. محدث قمي، مفاتيح‌الجنان، ملحقات پاياني.

6. مصابيح الأنوار، ج 1، ص 435.

7. سورة حجر (15)، آية 87.

8. منتهي‌الآمال، ج 2، ص 307.

9. براي آگاهي بيشتر در اين موضوع به کتاب «الکشوف في الإعجاز القرآني و علم الحروف»، اثر شيخ رضوان فقيه رجوع کنيد.

http://mouood.org/content/view/7982/3

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387 7:55 توسط |

جمعیت هلال احمر بهاباد

کسی که صدای مظلومی را بشنود و به ندای او پاسخ ندهد مسلملن نیست

پیامبر اعظم {ص}

از کلیه جوانان علاقمندجهت شرگت در فعالیت های امدادی و بشر دوستانه جهت حمایت از

مردم مظلوم غزه

دعوت می شود با مراجعه به مراکز ذیل نسبت به تکمیل فرم مربوطه اقدام نمایند :

جمعیت هلال احمر بهاباد
کانون فرهنگی هنری شهید بهشتی بهاباد
تمامی مدارس بهاباد

شماره تلفن ۴۷۲۲۰۳۹ تماس حاصل نمائید

جمعیت هلال احمر استان یزد

جمعیت هلال احمر شهرستان بهاباد

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی 1387 12:24 توسط |

غزه در آتش و خون

آری اینجا غزه است.

خوب چشمانت را باز کن.

آری این رنگ خون است که به صورت بچه هاست

آری.....

این همان جوانیست که مادری چشم به راه دارد.

آیا برای مادرش جوابی دارند.

آیا میدانند گه باید جواب بدهند به سوال مادری چشم به راه که جوانش روی دوش مردم است

او شهید شده است./...

به چهره ی این کودک دقیقا نگاه کنید.

آیا به او می آید جای کسی را گرفته باشد

آیا میتوان گفت او تروریست است.

آری پدری فرزندش را در آغوش دارد

ویا برادری برادری را

سوالم این است وظیفه ما چیست؟.................

و وای به روزی که رهبرم به من حکم جهاد دهد.

تا بسیجی وار مشتم را گره کنم و هرچه از رزم میدانم را در راه فرمان رهبرم اجرا کنم.

دوستانم را جمع کنم و چنان سپاه دشمن را در هم کوبم که گویی اسراییلی به دنیا نبوده است.

وای بر دشمن

ای اسراییل بدان وبترس از روزی که شیعه خونش به جوش آید.

برگرفته شده از وبلاک http://www.mardankhodai.blogfa.com/

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی 1387 12:15 توسط |

محرم آمد و ..........سلام من به محرم

سلام من به محرم محرم گل زهرا

به لطمه های ملائك به ماتم گل زهرا

سلام من به محرم به تشنگی عجيبش

به بوی سيب زمين و غم حسين غريبش

سلام من به محرم به غصه و غم مهدی

به چشم كاسه خون و به شال ماتم مهدی

سلام من به محرم به كربلا و جلالش

به لحظه های پر از حزن و غرق درد و ملالش

سلام من به محرم به حال خسته زينب

به بينهايت داغ دل شكسته زينب

سلام من به محرم به دست و مشك ابوالفضل

به نااميدی سقا به سوز و اشك ابوالفضل

سلام من به محرم به قد و قامت اكبر

به خشك اذان گوی زير نيزه و خنجر

سلام من به محرم به دست و بازوی قاسم

به شوق شهد شهادت حنای گيسوی قاسم

سلام من به محرم به گهواره اصغر

به اشك خجلت شاه و گلوی پاره اصغر

سلام من به محرم به احترام سكينه

به آن مليكه كه رويش نديده چشم مدينه

سلام من به محرم به عاشقی زهيرش

به بازگشتن حر خروج ختم به خيرش

سلام من به محرم به مسلم و به حبيبش

به رو سپيدی عون و بوی عطر عجيبش

سلام من به محرم به زنگ محمل زينب

به پاره پاره تن بی سر مقابل زینب

سلام من به محرم به انتظار رقيه

به پای آبله بسته به چشم تار رقيه

سلام من به محرم به شور و حال عيانش

سلام من به حسين و به اشك سينه زنانش

سلام من به محرم به حزن نغمه هايش

به پرچم و به سياهی به خيمه های عزايش

+ نوشته شده در یکشنبه هشتم دی 1387 14:49 توسط |

مسابقه پیامک

سوال : در روز غدیر خم پیامبر اعظم (ص) به مردم فرمودند که هنگام بیعت با حضرت علی (ع) ، به آن حضرت با چه عنوانی سلام کنند؟

1) اباالحسن

2) امیرالمؤمنین

3) ولی الله

4) مولی الموحدین

علاقه مندان می توانند پاسخهای خود را به صورت پیامک همراه با مشخصات خود به یکی از شماره های زیر ارسال نمایند.

در روز عید غدیر به 5 نفر از شرکت کنندگان که پاسخ صحیح داده اند به قید قرعه جوایزی اهدا خواهد شد.

ساعت ۱۷:۳۰ روز عید غدیر – مسجد حضرت صاحب الزمان (عج) - همراه با صرف شام

آخرین مهلت: 25/9/87

۰۹۱۳۲۵۰۱۲۱۴

۰۹۱۳۲۵۰۰۹۷۸

۰۹۱۳۸۵۸۲۶۷۸

+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم آذر 1387 11:18 توسط |

سالروز گرامیداشت شیخ مفید

نجاشی شاگرد نامدار شیخ مفید رحمت الله عليه در حق او گوید:

شیخ و استاد ما، محمد بن محمد بن نعمان - که رضوان خدا بر او باد - فضل او در فقه و حدیث، و ثقه بودن او مشهورتر از آن است که توصیف شود.

ابو عبدا... محمد بن نعمان مشهور به شيخ مفيد از بزرگان شيعه و از نوادر علم كلام و فقه است. وي به سال 336 يا 338 ه.ق پا به هستي نهاد. محل تولد او در ناحيه جيل در ده فرسنگي بغداد بود. بعدها همراه پدرش كه مقلب به العلم بود به بغداد آمد و نزد استادهاي عصر خويش تحصيل نمود از معروفترين استادان وي مي توان به ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولوي قمي و شيخ صدوق اشاره كرد.

در زمان وي آل بويه بر بغداد حاكم شدند كه حامي تشيع بودند، بنابراين زمينه بيان عقايد و نشر انديشه هاي شيعي پديد آمد شيخ مفيد از اين محيط آزاد در عصر خويش سود جست و در مسجد براثا در بغداد به تدريس و وعظ و جدل با معارضين پرداخت و توانست تشيع و فرقه هاي آن را با هم متحد كند. وي فرق مختلف اسلامي را تشويق نمود كه اختلافات جزئي را كنار نهاده و در اصول متحد شوند. آثار شيخ مفيد متجاوز از دويست تأليف مي باشد.

از آثار ارزشمند شيخ مفيد، كتاب الامالى است. اين كتاب، مهمترين اثر حديثى بر جاى مانده از مفيد به شمار مى آيد. داراى 387 حديث از پيامبر اكرم (ص) و ائمه معصومين (ع) در مباحث گوناگون است. شيوه روايت در آن، به گونه املاء بوده است، بدين معنى كه روايات آرام آرام خوانده مى شده و همه شنوندگان و يا برخى از آنان، مطالب را يادداشت مى كرده اند.

در آن زمان، املاء، از طرق انتقال حديث و دانش بوده است. املاء كنندگان غالباً از بزرگان بوده اند. در اسلام، نخستين املاء كننده، پيامبر گرامى اسلام (ص) بوده است.

ابن حجر نيز مى نويسد:

مفيد، مردى بود كه در راه امور مستحبى خود را سخت به زحمت مى انداخت. بسيار فروتن بود. خود را به خاك پاى علم و دانش درافكنده بود و چنان در بيان عقائد و كلام شيعه ورزيده بود كه مى گفتند او را بر هر امامى حقّ نعمت است.

شيخ بزرگوار شيخ مفيد در شب جمعه 3 رمضان سال 413 ه.ق در بغداد، پس از 75 سال تلاش و خدمت ارزنده درگذشت و مورد تـجـلـيـل فـراوان مردم و قدردانى علما و فضلا قرار گرفت و به تعبير شاگرد بزرگوارش شيخ طوسى كه خود حاضر در صحنه بوده است، روز وفات او از كثرت دوست و دشمن براى اداى نماز و گـريستن بر او، همانند و نظير نداشته است. هشتاد هزار تن از شيعيان او را تشييع كردند و سيد مرتضى علم الهدى بر او نماز گزارد و در حرم مطهر امام معصوم جواد الائمه (ع) پائين پاى آن حضرت و نزديك قبر استادش ابن قولويه مدفون گرديد.

الف) علم، کلام و عقايد: «اوائل المقالات»، «شرح عقايد صدوق»، «اجوبه المسائل السرويه» و «نکت الاعتقاديه»، کتابهاي شيخ عظيم الشأن، مرحوم مفيد در اين بستر فکري فرهنگي است.

ب) علم فقه: «المقنعه» شيخ صاحب عناوين بسياري در فقه است که احکام و وظائف شرعي در ابواب مختلف آن توضيح داده شده است. «الاعلام»، «المسائل الصاغانيه»، «جوابات اهل الموصل في العدد الرويه» و «جواب اهل الرقه في الاهله و العدد» از ديگر آثار اين فرزانه فرهمند در زمينه فقه است.

ج) اخلاق اسلامي: «امالي» شيخ، پيرامون اخلاق اسلامي و فضائل انسان است. مرحوم مفيد به خوبى آگاه بوده است كه يادگيرى و به كار بستن دستورات اخلاقى براى فرد و جامعه، بويژه طالبان علم ضرورت دارد؛ از اين روى، به اين مسأله اهميت خاصى داده است.

د) حديث: اهميت ولايت، لزوم پيروي از امام (ع) و فضائل اميرالمومنين علي (ع) از جمله مباحثي است که در امالي شيخ مفيد، پيش روي انديشمندان قرار مي گيرد.

هـ) امامت و فلسفه سياسي در اسلام: «الافصاح في الامامه»، «ارشاد»، «جمل»، «امالي»، «الفصول المختاره»، «تفصيل امير المومنين علي ساير الصحابه» از آثار وی در اين زمينه است. قريب بيست اثر ژرف از آثار شيخ مفيد پيرامون «امامت و رهبري» است.

و) غيبت امام دوازدهم: بخشي از «ارشاد» کتاب «الفصول العشره في الغيبه»، و «الجوابات في الخروج المهدي (عج)» به همراه پنج اثر ديگر از اين علامه و شيفته اهل بيت (ع) درباره حضرت بقيه الله (عج) است.

ستاد اعیاد و مناسبتهای مذهبی

مسجد صاحب الزمان (عج) بهاباد

+ نوشته شده در جمعه هشتم آذر 1387 0:30 توسط |

شهادت امام جواد (ع) تسلیت باد

ابوجعفر محمد بن علي نهمين امام از امامان دوازده گانه شيعيان و يازدهمين معصوم از چهارده معصوم است. مشهورترين لقبهاي آن حضرت جواد (بخشنده) و تقي (پرهيزگار) است. پدرش امام رضا (ع) و مادرش سبيكه يا ريحانه يا دره از مردم نوبي (شمال سودان) است. در سال 195 هـ.ق در مدينه به دنيا آمد و در سال 220 هـ.ق در بغداد وفات يافت. مرقد آن حضرت در كاظمين كنار مرقد امام موسي كاظم (ع) قرار دارد. ۩ دوران امامت امام جواد (ع) در سال 203 هـ.ق پس از شهادت پدرش امام رضا (ع)، در سن هشت سالگي، به امامت رسيد دوران هفده ساله امامت او با حكومت مامون و معتصم، خلفاي عباسي، همزمان بود. هنگامي كه امام رضا (ع) به دعوت مامون از مدينه به توس رفت. امام جواد (ع) كه كودك بود، مانند ديگر افراد خانواده حضرت رضا (ع) در مدينه ماند و در سال 202 هـ.ق براي ديدار پدر به مرو رفت و سپس به مدينه بازگشت. ۩ امام در بغداد پس از شهادت امام رضا (ع) مامون به بغداد رفت او كه از كمالات علمي و معنوي امام جواد (ع) آگاه بود ايشان را از مدينه به بغداد دعوت كرد. اما دولتمردان حكومت عباسي و اطرافيان مامون از اين اقدام ناخشنود بودند، به ويژه آنكه مامون تصميم داشت دختر خود، ام الفضل، را به همسري امام جواد (ع) در آورد. مامون براي آنكه آنها را از مقام علمي و فضل آن حضرت آگاه كند، در بغداد مجلس بحثي، ميان او و دانشمندان بزرگ آن روزگار، ترتيب داد. دراين مجلس، امام به پرسشهاي علما پاسخ گفت و ميزان دانش و هوش وي بر آنان آشكار شد. پس از آن مامون دختر خود را به همسري امام درآورد. ۩ سفر حج امام جواد (ع) پس از چندي به سفر حج رفت و از آنجا به مدينه بازگشت، و پايان خلافت مامون در آن شهر ساكن بود. پس از مرگ مامون به دستور معتصم عباسي، در سال 220 هـ.ق، به همراه همسرش ام الفضل، به بغداد رفت و بنابر بعضي روايتها به دستور معتصم مسموم شد و به شهادت رسيد. امام جواد (ع) را همه مسلمانان عالمي بزرگ مي دانستند. ايشان انساني بردبار، نيكو سخن، عابد و بسيار باهوش بود. حديثهاي بسياري از آن امام، در كتابهاي حديث، از جمله عيون اخبار الرضا، تحف العقول، مناقب، بحارالانوار و ........ نقل شده است. ۩ نياز مؤمن به سه چيز: «أَلْمُؤْمِنُ يَحْتاجُ إِلى تَوْفيق مِنَ اللّهِ، وَ واعِظ مِنْ نَفْسِهِ، وَ قَبُول مِمَّنْ يَنْصَحُهُ.»: مؤمن نياز دارد به توفيقى از جانب خدا، و به پندگويى از سوى خودش، و به پذيرش از كسى كه او را نصيحت كند. استوار كن، آشكار كن! «إِظْهارُ الشَّىْءِ قَبْلَ أَنْ يُسْتَحْكَمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ.»: اظهار چيزى قبل از آن كه محكم و پايدار شود سبب تباهى آن است. قطع نعمت، نتيجه ناسپاسى «لا يَنْقَطِعُ الْمَزيدُ مِنَ اللّهِ حَتّى يَنْقَطِعَ الشُّكْرُ مِنَ الْعِبادِ.»: افزونى نعمت از جانب خدا بريده نشود تا آن هنگام كه شكرگزارى از سوى بندگان بريده شود. تأخير در توبه «تَأخيرُ التَّوْبَةِ إِغْتِرارٌ وَ طُولُ التَّسْويفِ حَيْرَةٌ، وَ الاِْعْتِذارُ عَلَى اللّهِ هَلَكَةٌ وَ الاِْصْرارُ عَلَى الذَّنْبِ أَمْنٌ لِمَكْرِ اللّهِ «فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ».»: (سوره اعراف، آيه 99) به تأخير انداختن توبه نوعى خودفريبى است، و وعده دروغ دادن نوعى سرگردانى است، و عذرتراشى در برابر خدا نابودى است، و پا فشارى بر گناه آسودگى از مكر خداست. «از مكر خدا آسوده نباشند جز مردمان زيانكار.» ۩ نامه امام جواد به دوستش «كَتَبَ إِلى بَعْضِ أَوْلِيائِهِ: أَمّا هذِهِ الدُّنْيا فَإِنّا فيها مُغْتَرَفُونَ وَ لكِنْ مَنْ كانَ هَواهُ هَوى صاحِبِهِ وَ دانَ بِدينِهِ فَهُوَ مَعَهُ حَيْثُ كانَ وَ الاْخِرَةُ هِىَ دارُ الْقَرارِ.»: امام جواد (عليه السلام) به يكى از دوستانش نوشت: امّا در اين دنيا ما زير فرمان ديگرانيم، ولى هر كه خواسته او خواسته امامش و متديّن به دين او باشد، هر جا كه باشد با اوست و دنياى ديگر سراى جاودان است. ۩ مسئوليت گوش دادن «مَنْ أَصْغى إِلى ناطِق فَقَدْ عَبَدَهُ، فَإِنْ كانَ النّاطِقُ عَنِ اللّهِ فَقَدْ عَبَدَ اللّهَ وَ إِنْ كانَ النّاطِقُ يَنْطِقُ عَنْ لِسانِ إِبْليسَ فَقَدْ عَبَدَ إِبْليسَ.»: هر كه گوش به گوينده اى دهد به راستى كه او را پرستيده، پس اگر گوينده از جانب خدا باشد در واقع خدا را پرستيده و اگر گوينده از زبان ابليس سخن گويد، به راستى كه ابليس را پرستيده است. ۩ پسنديدن، در حكمِ پذيرفتن «مَنْ شَهِدَ أَمْرًا فَكَرِهَهُ كانَ كَمَنْ غابَ عَنْهُ، وَ مَنْ غابَ عَنْ أَمْر فَرَضِيَهُ كانَ كَمَنْ شَهِدَهُ.»: كسى كه در كارى حاضر باشد و آن را ناخوش دارد، مانند كسى است كه غايب بوده، و هر كه در كارى حاضر نباشد، ولى بدان رضايت دهد، مانند كسى است كه خود در آن بوده است. ۩ نوشته امام جواد (عليه السلام) «إِنَّ أَنْفُسَنا وَ أَمْوالَنا مِنْ مَواهِبِ اللّهِ الْهَنيئَةِ وَ عَواريهِ الْمُسْتَوْدَعَةِ يُمَتِّعُ بِما مَتَّعَ مِنْها فى سُرُور وَ غِبْطَة وَ يَأْخُذُ ما أَخَذَ مِنْها فى أَجْر وَ حِسْبَة فَمَنْ غَلَبَ جَزَعُهُ عَلى صَبْرِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ وَ نَعُوذُ بِاللّهِ مِنْ ذلِكَ.»: حضرت جوادالأئمّه (عليه السلام) به خطّ خود نوشت: جان و دارايى ما از بخششهاى گواراى خداست و عاريه و سپرده اوست، هر آنچه را كه به ما ببخشد، مايه خوشى و شادى است و هر آنچه را بگيرد، اجر و ثوابش باقى است. پس هر كه جزعش بر صبرش غالب شود اجرش ضايع شده و از اين [صفت] به خدا پناه مىبريم. ۩ دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا «أَوْحَى اللّهُ إِلى بَعْضِ الاَْنْبِياءِ: أَمّا زُهْدُكَ فِى الدُّنْيا فَتُعَجِّلُكَ الرّاحَةَ، وَ أَمّا إِنْقِطائُكَ إِلَىَّ فَيُعَزِّزُكَ بى، وَ لكِنْ هَلْ عادَيْتَ لى عَدُوًّا وَ والَيْتَ لى وَلِيًّا.»: خداوند به يكى از انبيا وحى كرد: امّا زهد تو در دنيا شتاب در آسودگى است و امّا رو كردن تو به من، مايه عزّت توست، ولى آيا با دشمن من دشمنى، و با دوست من دوستى كردى؟ برگرفته از سايت الشيعه

+ نوشته شده در چهارشنبه ششم آذر 1387 3:30 توسط |

امام زمان(عج) از نگاه مقام معظم رهبرى

امام زمان(عج) از نگاه مقام معظم رهبرى

امروز وجود مقدس حضرت حجّت - ارواحنا فداه - در ميان انسان‏هاي روي زمين، منبع بركت، منبع علم، منبع درخشندگي، زيبايي و همه خيرات است.
...براي انساني كه داراي معرفت باشد، موهبتي از اين برتر نيست كه احساس كند، وليّ خدا، امام بر حق، عبد صالح، بنده برگزيده در ميان همه بندگان عالم و مخاطب به خطاب خلافت الهي در زمين، با او و در كنار او است؛ او را مي‏بيند و با او مرتبط است.(1)

مهدي موعود (عج)، مظهر رحمت و قدرت حق و مظهر عدل الهي است و كساني كه بتوانند با اين كانون شعاع رحمت و تفضلات الهي، ارتباط روحي و معنوي برقرار كنند، در تقرّب به خداوند، توفيق بيشتري مي‏يابند؛ زيرا نفس توسّل و توجّه و ارتباط قلبي با آن حضرت، موجب عروج و رشد روحي و معنوي انسان مي‏شود.(2)
... يكي از آن خورشيدهاي فروزان، به فضل و كمك پروردگار و به اراده الهي، امروز در زمان ما به عنوان ((بقية اللَّه في ارضه))؛ به عنوان ((حجة اللَّه علي عباده))؛ به عنوان ((صاحب زمان)) و ((وليّ مطلق الهي در روي زمين)) وجود دارد. بركات وجود او، [و ]انوار ساطعه از وجود او، امروز هم به بشر مي‏رسد... اين خورشيد معنوي و الهي بازمانده اهل‏بيت(ع) است.(3)
ولي عصر - صلوات اللَّه عليه - ميراثْ برِ همه پيامبران الهي است.(4)
امام بزرگوار و عزيز و معصوم و قطب عالم امكان و ملجأ همه خلايق، اگرچه غايب است و ظهور نكرده، امّا حضور دارد.(5)
امام زمان (عج) امانت و گوهر درخشنده عظيم آفرينش در ميان ما، امروز بي گمان بيش از هر زمان، متوجّه و مراقب اين ملّت است.(6)

نقش مهدويت
اميد
اعتقاد به مهدويت، به وجود مقدّس مهدي موعود - ارواحنا فداه - اميد را در دلها زنده مي‏كند. هيچ وقت انساني كه معتقد به اين اصل است، نا اميد نمي‏شود؛ چرا؟ چون مي‏داند يك پايان روشن حتمي، وجود دارد... سعي مي‏كند كه خودش را به آن برساند.(7)
اعتقاد به قضيه مهدي (عج) و موضوع ظهور و فرج و انتظار، گنجينه عظيمي است كه ملّت‏ها مي‏توانند از آن، بهره‏هاي فراواني ببرند. شما كشتي‏اي را در يك درياي طوفاني فرض كنيد. اگر كساني كه در اين كشتي هستند، عقيده داشته باشند؛ كه اطراف آنها تا هزار فرسنگ، هيچ ساحلي وجود ندارد و آب و نان و وسايل حركت اندكي داشته باشند، كساني كه در اين كشتي هستند، چه كار مي‏كنند؟ آيا هيچ تصوّر مي‏شود كه اينها براي آن‏كه حركت كنند و كشتي را پيش ببرند، تلاشي بكنند ؟ نه، چون به نظر خودشان، مرگشان حتمي است. وقتي انسان مرگش حتمي است، ديگر چه حركت و تلاشي بايد بكند؟ اميد و افقي وجود ندارد. يكي از كارهايي كه مي‏توانند انجام دهند، اين است كه در اين مجموعه كوچك، هركس به كار خودش سرگرم شود. آن كسي كه اهل آرام مردن است، بخوابد تا بميرد و آن‏كه اهل تجاوز به ديگران است، حقّ ديگران را بگيرد تا آن‏كه چند ساعتي بيشتر زنده بماند.
طور ديگر هم اين است كه كساني كه در همين كشتي هستند، يقين داشته باشند و بدانند كه در نزديكي آنها، ساحلي وجود دارد. حالا اگر دور و يا نزديك است و چقدر كار دارند تا به آن‏جا برسند، معلوم نيست. امّا قطعاً ساحلي كه در دسترس آنها است، وجود دارد. اين افراد چه كار مي‏كنند؟ اينها تلاش مي‏كنند كه خود را به آن ساحل، برسانند و اگر يك ساعت هم به آنها وقت داده بشود؛ از آن يك ساعت براي حركت و تلاش صحيح و جهت دار استفاده خواهند كرد، و فكرشان را روي هم خواهند ريخت و تلاش‏شان را يكي خواهند كرد تا شايد بتوانند خود را به آن ساحل برسانند .
((اميد))، چنين نقشي دارد . همين قدر كه اميدي در دل انسان به وجود آمد، مرگ بال‏هاي خود را جمع مي‏كند و كنار مي‏رود. اميد موجب مي‏شود، انسان تلاش و حركت كند؛ پيش ببرد؛ مبارزه كند و زنده بماند. فرض كنيد ملّتي در زير سلطه ظالمانه قدرت مسلّطي، قرار دارد و هيچ اميدي هم ندارد. اين ملّت مجبور است، تسليم بشود. اگر تسليم نشد، كارهاي كور و بي جهتي انجام مي‏دهد؛ امّا اگر اين ملّت و جماعت، اميدي در دلشان باشد و بدانند كه عاقبت خوبي حتماً وجود دارد، اينها چه مي‏كنند؟ طبيعي است كه مبارزه خواهند كرد و مبارزه را نظم خواهند داد و اگر مانعي در راه مبارزه وجود داشته باشد، او را برطرف خواهند كرد.
بشريت در طول تاريخ و در حيات اجتماعي، مثل همان سرنشينان يك كشتي طوفان زده، هميشه گرفتار مشكلاتي از سوي قدرتمندان، ستمگران، قوي دستان و مسلّطين بر امور انسان‏هاي مظلوم بوده است. اميد، موجب مي‏شود كه انسان، مبارزه كند و راه را باز نمايد و پيش برود. وقتي به شما مي‏گويند انتظار بكشيد؛ يعني، اين وضعيتي كه امروز شما را رنج مي‏دهد و دلتان را به درد مي‏آورد، ابدي نيست و تمام خواهد شد. ببينيد چقدر انسان، حيات و نشاط پيدا مي‏كند. اين، نقش اعتقاد به امام زمان - صلوات اللَّه عليه و ارواحنا فداه - است. اين نقش اعتقاد به مهدي موعود مي‏باشد. اين عقيده است كه شيعه راتا امروز، از آن همه پيچ وخم‏هاي عجيب وغريبي كه در سرراهش قرار داده بودند ، عبور داده است.(8)

مجاهدت‏
ايمان و اعتقاد به امام زمان (عج)، مانع از تسليم شدن است و ملّت هاي با ايماني كه حضور قطب عالم امكان را در ميان خود احساس مي‏كنند، از حضور او اميد و نشاط مي‏گيرند و براي مجد و عظمت اسلام، مبارزه و مجاهدت مي‏كنند و با تكيه بر همين اميد درخشان بود كه ملّت بزرگ ايران، پرچم اسلام را به اهتزاز در آورد و افتخار طول تاريخ بشر و تاريخ اسلام شد.(9)
عقيده به امام زمان (عج) نمي‏گذارد مردم تسليم بشوند؛ به شرطي كه اين عقيده را درست بفهمند . وقتي كه اين عقيده به طور حقيقي در دل‏ها جا بگيرد، حضور امام غايب در ميان مردم حس مي‏شود.(10)
چند خصوصيّت در اين عقيده ((مهدويت)) هست كه اين خصوصيات براي هر ملّتي، در حكم خون در كالبد و در حكم روح در جسم است. يكي، ((اميد)) است. گاهي اوقات دست‏هاي قلدر و قدرتمند، ملّت‏هاي ضعيف را به جايي مي‏رسانند كه اميدشان را از دست مي‏دهند. وقتي اميد را از دست دادند، ديگر هيچ اقدام نمي‏كنند؛ مي‏گويند چه فايده‏اي دارد ؟ ما كه ديگر كار از كارمان گذشته است ، با چه كسي در بيفتيم ؟ چه اقدامي بكنيم؟ براي چه تلاش بكنيم ؟ ما كه ديگر نمي‏توانيم!(11)

مصلح كل‏
آرزوي همه بشر ، وجود چنين عنصر والايي است. عُقده‏هاي فرو خورده انسان‏ها در طول تاريخ ، چشم به انتهاي اين افق دوخته است؛ تا انسان والا و برگزيده‏اي از برگزيدگان خدا بيايد ، تار و پود ظلم و ستم را - كه انسان‏هاي شرير درهمه تاريخ تنيده‏اند - از هم بدرد.(12)
همه اديان و مذاهب، عقيده دارند كه يك منجي و يك دست مقتدر الهي در مقطعي از تاريخ خواهد آمد و در نجات بشر از ظلم و جور، معجزه گري خواهد كرد.(13)
همه فِرَق اسلامي، معتقدند كه مهدي (عج) از نسل طيّب و طاهر پيغمبر، عالم را مملو از عدل و داد و براي اقامه دين خدا و حقّ الهي قيام خواهد كرد.
غير مسلمان‏ها هم به نحوي، معتقد به يك آينده مطلوب و درخشاني براي بشريت هستند كه با همين مسأله مهدويّت، تطبيق مي‏كند.(14)
همه مسلمانان ، حقيقت مهدي موعود را، از طريق روايات خدشه ناپذيري كه از نبيّ اكرم(ص) و اولياي دين رسيده است، قبول دارند.(15)
مسأله مهدي موعود، متّفقٌ اليه ميان همه مسلمانان است و شيعه و سنّي به وجود منجي و مصلحي با آن خصوصيات معترف‏اند كه خواهد آمد و سراسر گيتي را از عدل و داد پر خواهد كرد.(16)
اين عقيده كه همه مسلمان‏ها هم به آن معتقدند، مخصوص شيعه نيست. البته در خصوصيات و جزئياتش، بعضي فِرَق، حرف‏هاي ديگري دارند؛ امّا اصل اين‏كه چنين دوراني پيش خواهد آمد و يك نفر از خاندان پيامبر(ص) چنين حركت عظيم الهي را انجام خواهد داد و ((جَ‏لَأُ اللَّه بِهِ الارضَ قِسطاً وَ عَدلاً كَأ مُلِئَت ظُلماً وَ جوراً)) بين مسلمان‏ها متواتر است، همه اين را قبول دارند . اين عقيده از آن عقايد بسيار كارگشا است.(17)

شيعه و مهدويّت‏
فرقي كه ما شيعه‏ها، با ديگران و بقيه فِرَق اسلامي و غير اسلامي داريم، اين است كه ما اين شخص عظيم و عزيز را مي‏شناسيم؛ اسمش را مي‏دانيم؛ تاريخ ولادتش را مي‏دانيم؛ پدر و مادر عزيزش را مي‏شناسيم و قضايايش را مي‏دانيم؛ ولي ديگران اينها را نمي‏دانند. آنها عقيده پيدا نكردند، يا باخبر نشدند و نمي‏دانند؛ ولي ما مي‏دانيم، تفاوت اين‏جا است. به همين دليل است كه توسّلات شيعه، زنده‏تر، پر شورتر، با معناتر و با جهت‏تر است.(18)
خصوصيت اعتقاد شيعه در اين مسأله، اين است كه يك موضوع كلّي را با همه خصوصياتش، با معرّفي كامل شخص مي‏شناسد، در ابهام نيست.
ما، وليّ و سيّد خود را، سرور و سالار عالميان - را كه امام ما - است مي‏شناسيم. پدر، مادر، تاريخ تولّد و قضاياي ولادت مبارك او را مي‏دانيم. كساني اين قضايا را با خبرهاي صادق و موثّق نقل كرده‏اند، همه اينها براي ما روشن است؛ لذا ما مي‏دانيم كه عشق ما، دل ما و ايمان ما، متوجّه و متعلّق به كيست.(19)
اين حقيقت، در هيچ جاي جهان اسلام، مثل محيط زندگي ملّت عزيز ما و شيعيان، اين برجستگي و اين چهره درخشان و اين روح پر تپش و پر اميد را ندارد. اين به خاطر آن است كه ما، به بركت روايات متواتره خودمان، شخص مهدي موعود (عج) را با خصوصياتش مي‏شناسيم.(20)

عيد اللَّه الاكبر
روز ولادت مهدي موعود - ارواحنا لتراب مقدمه الفداء - حقيقتاً روز عيد همه انسان‏هاي پاك و آزاده عالم است. فقط كساني در اين روز، ممكن است احساس شادي و خرسندي نكنند كه يا جزو پايه‏هاي ظلم و يا جزو پيروان طواغيت و ستمگران عالم باشند؛ و الاّ كدام انسان آزاده‏اي است كه از گسترش عدالت، از بر افراشته شدن پرچم دادگري و رفع ظلم در سراسر جهان، خرسند نشود و آن را آرزو نكند!(21)
تفاوت عيد ولادت ((حضرت بقية اللَّه)) با بقيه اعياد اسلامي اين است كه اعياد بزرگ، همه از گذشته حكايت مي‏كنند؛ امّا عيد ولادت حضرت بقيةاللَّه به آينده نويد مي‏دهد. براي همين است كه دل‏هاي مؤمنان، به اين روز بزرگ و اين ولادت عظيم، وابسته است.(22)
روز نيمه شعبان، روز اميد و ايمان به آينده، روز مجاهدان پاكباز و صادق و روز نگاه به آينده روشن و تلاش براي آن است.(23)
روز ولادت حضرت مهدي موعود - ارواحنا فداه - يك عيد حقيقي، براي همه افراد بشر و آن كساني كه ستمي كشيدند؛ رنجي بردند؛ دلي سوزاندند؛ اشكي ريختند و انتظاري كشيدند و كساني كه با مشاهده ناملايمات، در طول حيات خود و در هر نقطه‏اي از عالم - و حتّي در نقطه‏اي از تاريخ - مصيبتي تحمّل كرده‏اند؛ است. همه آنها در مثل چنين روزي و به ياد امروز، احساس شادماني و اميد و نشاط كرده‏اند.
اين ولادت بزرگ و اين حقيقت عظيم، متعلّق به يك ملّت و يك زمان خاص نيست؛ بلكه متعلّق به بشريّت است. اين ((ميثاق اللَّه الَّذي‏ أَخذَهُ وَ وَكَّدَهُ)) ميثاق خدا با انسان است. ((وَعْدَ اللَّه الَّذي‏ ضَمِنَهُ)) اين وعده خدا است كه تحقّق آن را ضمانت كرده است. همه انسان‏هاي طول تاريخ، نسبت به اين پديده عظيم و شگفت آور، احساس نياز معنوي و قلبي كرده‏اند؛ چون تاريخ از اوّل تا امروز و از امروز تا لحظه طلوع آن خورشيد جهان تاب ، با ظلم و بدي و پليدي، آميخته بوده است.
همه كساني كه از ظلمي رنج برده‏اند - چه آنهايي كه به خود آنان ظلم شده است و رنج برده‏اند و چه كساني كه به ستم كشي ديگران نگاه كرده‏اند و رنج برده‏اند - با ياد ولادت اين منجي عظيم تاريخ و بشر ، در دلشان اميدي به وجود مي‏آيد.
... روز ولادت ، براي همه بشر و تاريخ - حتّي براي گذشتگان - عيد است. كساني كه در دوران تاريك فرعون‏ها، نمرودها، ابوجهل‏ها و سلاطين ظالم، در فقر و ظلم و تبعيض سر كردند و مردند و رنج كشيدند و روي خوبي نديدند، امروز (نيمه شعبان) براي آنها هم عيد است .
اگر روح آنها در عالم برزخ، از بعضي از تفضّلاتي كه پاره‏اي از ارواح برخوردارند، بهره‏مند باشند؛ يقيناً آنها هم مثل چنين روزي، شادي خواهند كرد. امروز با بقيه ايّام و اعياد تفاوت دارد. واقعاً اگر ما امروز را ((عيد اللَّه الاكق)) بناميم، مبالغه و گزاف نيست.(24)

عطر حضور
امام بزرگوار و عزيز و معصوم و قطب عالم امكان و ملجأ همه خلايق، اگرچه غايب است و ظهور نكرده؛ امّا حضور دارد. مگر مي‏شود حضور نداشته باشد؟ مؤمن، اين حضور را در دل خود و با وجود و حواسّ خويش، حسّ مي‏كند. آن مردمي كه مي‏نشينند، راز و نياز مي‏كنند، دعاي ((ندبه)) را با توجّه مي‏خوانند، زيارت ((آل ياسين)) را زمزمه مي‏كنند و مي‏نالند؛ مي‏فهمند چه مي‏گويند. آنها حضور اين بزرگوار را حس مي‏كنند، لو هنوز ظاهر نشده و غايب است. غيبت او، به احساس حضورش ضرري نمي‏زند. ظهور نكرده است؛ امّا هم در دل‏ها و هم در متن زندگي ملّت حضور دارد. مگر مي‏شود حضور نداشته باشد؟
شيعه خوب، كسي است كه اين حضور را حس كند و خود را در حضور او احساس نمايد. اين ، به انسان اميد و نشاط مي‏بخشد.(25)
يكي از آن خورشيدهاي فروزان، به فضل و كمك پروردگار و به اراده الهي، امروز در زمان ما به عنوان ((بقيّة اللَّه في ارضه))، به عنوان ((حجّة اللَّه علي عباده))، به عنوان ((صاحب زمان)) و ((وليّ مطلق الهي)) در روي زمين وجود دارد. بركات وجود او، انوار ساطعه از وجود او، امروز

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387 19:2 توسط |

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

عید فطر مبارکباد (فکر برتر)

حلول ماه شوال ، عید سعید فطر را به تمامی شما دوستان عزیزم تبریک و تهنیت عرض می کنم

به امید قبولی طاعات و عبادات

واحد تبلیغات هیئت منتظران حضرت مهدی {عج} بهاباد

و پایگاه مقاومت شهید چمران

+ نوشته شده در چهارشنبه دهم مهر 1387 13:30 توسط |

+ نوشته شده در دوشنبه یکم مهر 1387 15:43 توسط |

دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نشد...

ای کاش علی شویم و عالی باشیم

همسفره ی کاسه سفالی باشیم

چون سکه به دست کودکی برق زنیم

نان آور سفره های خالی باشیم...

سلام.انشاالله طاعاتتون قبول خداوند باشه .

سحر 21 ماه رمضان-کوفه-خانه ی امام علی...

وقتی فکرشو میکنی و تصور میکنی که اگه اون زمان بودی و امام و خونوادشو تو اون حال میدیدی احساس نفرت ازبدخواهای امام علی سراسر وجودتوفرا میگیره.

اما این کافی نیست!

من و تو چقدر شخصیت و حرف و کلام امام علی(ع) رو میشناسیم؟

چقدر میدونیم که اماممون ازمون چی خواسته؟وچقدر اونی هستیم که امام علی ازمون میخوان؟

اصلا چقدر با نهج البلاغه آشنایی داریم؟واقعاچقدرشو خونیدیم؟(فقط روخونی نه!با دل و وجودمون)

واسه من کسی که تو شناسنامم نوشته شده ریحانه... مذهب:شیعه. خیلی بده که اماممو -کسی که منو با نامش شیعه میدونن- رو نشناسم.

فکر امام و روش و سیاستشون مثال زدنیه.اصلا بینظیره.واسه شناختنشون هنوز دیر نشده.

جرج جرداق نویسنده ی بزرگ لبنانی البته مسیحی در مورد امام علی (ع) زیبا مینویسن:

اي دنيا چه مي شد اگر همه نيروهايت را در هم مي فشردي و دوباره شخصيتي مانند علي با آن عقل، قلب ، زبان و شمشير نمودار مي کردي؟

اما علي، ما را نمي رسد جز آن که او را دوست بداريم و به او عشق بورزيم، چه او جوانمردي بس عاليقدر و بزرگ نفس بود، از سرچشمه وجدانش خير و نيکي مي جوشيد، از دلش شعله هاي شور و حماسه زبانه مي زد، شجاع تر از شير ژيان بود ولي شجاعتي ممزوج با لطف و رحمت و عواطف رقيق و رافت.

آيا از فرمانروايى خبر دارى كه خود نان سير نخورد زيرا كه در كشور او كسانى يافت میشدند كه با شكم سير نمیخوابيدند و جامه نرم نمیپوشيدند؟! (زيرا در ميان ملت كسانى بودند كه لباس خشن و درشت میپوشيدند ) و درهمى را اندوخته خود نساخت؟ و به فرزندان و ياران خود هم وصيت كرد كه غير از اين راه و روش نپيمايند. برادر خود را به خاطر يك دينار - كه بدون حق از بيت المال طلب میكرد - مورد بازخواست قرار داد و پيروان و فرمانداران خود را به خاطر يك گرده نان كه عنوان رشوه از ثروتمندى گرفته و خورده بودند، تهديد كرد و به محاكمه و دادگاه كشانيد.

نزد حقيقت و تاريخ يكسان است او را بشناسى يا نشناسى. تاريخ و حقيقت گواهى میدهند كه او وجدان بيدار و قهار، شهيد نامى، پدر و بزرگ شهيدان، على بن ابى طالب، صوت عدالت انسانى، شخصيت جاويدان شرق است !

اى جهان چه میشد اگر هر چه قدرت و قوه دارى به كار میبردى و در هر زمان عليى با آن عقلش، با آن قلبش، با آن زبانش، و با آن ذوالفقارش، به عالم میبخشيدى؟

در کوفه غافلگير و کشته شد، شدت عدلش موجب اين جنايت گرديد!... پيش از مرگش درباره قاتل خود گفت:" اگر زنده ماندم خود مي دانم و اگر درگذشتم کار به دست شماست، اگر درگذريد به تقوا نزديک تر است..."

زمخشری از علمای اهل سنت در مورد امام علی(ع) مینویسد:

من چه بگویم دربارة مردی که فضایل او را دشمنانش از راه کینه جویی و حسد انکار کردند و دوستان او از ترس و بیم پنهان داشتند، ولی از این میان آن قدر فضیلت های وی انتشار یافت که خاور و باختر را فرا گرفت.

خوب دوستای عزیزم.میبینین که امام علی بین مذاهب مختلف هم مورد احترام بودن و این شناختیه که اونها از اماممون دارن.

امیدوارم ما هم بتونیم شناخت درستی از اهل بیت(ع) داشته باشیم و قبول کنیم زندگیمون بدون نور وجودشون تیره و تاره.

ما نعمتهای بزرگی داریم.فقط خوبه قدرشونو بدونیم.

در آخر شهادت امام علی (ع)سمبل عدالت و مردانگی ودر یک کلام شخصیت جاوید شرق رو به پیشگاه آقا امام زمان (عج) وشما دوستای عزیزم تسلیت میگم.

التماس دعا

یا علی

+ نوشته شده در دوشنبه یکم مهر 1387 15:40 توسط |

مراسم دعایی کمیل وزیارت عاشورا

مراسم پر فیض زیارت عاشورا هیئت منتظران حضرت مهدی {عج}

این هفته منزل :حاج امیر فلاح {حاج رضا }خیابان حضرت مهدی {عج} کوی شهید غفوری

ساعت شروع مراسم بعداز نماز مغرب و عشاء همراه با افطاری تاریخ ۲۵/۶/۱۳۸۷

مراسم پر فیض دعایی کمیل هیئت منتظران حضرت مهدی {عج}

این هفته منزل :محمد علی شیخ زاده خیابان ملاعبدالله {عج} کوی آزادگان

ساعت شروع مراسم بعد از نماز مغرب و عشاءهمراه با افطاری تاریخ ۲۱/۶/۱۳۸۷

واحد تبلیغات هیئت منتظران حضرت مهدی {عج} مسجد صاحب الزمان

+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم شهریور 1387 9:23 توسط |

آقاجون

آقاجون عیدی بده عیدی ترک شهوات

آقاجون عیدی بده عیدی ترک ظلمات

آقاجون دل مرا به عشق خود صفا بده

آقاجون سلسله ی عشق مرا جلا بده

آقاجون راه مرا ز راه دل سوا مکن

آقاجون دست مرا ز دامنت جدا مکن

آقاجون هرجا بری خیال من با تو میاد

آقاجون دست من و دامن تو جدا مباد

آقاجون شعله مزن بر این دلم

آقاجون خوب می دونی تو مشکلم

آقاجون فراق تو سخته برام

آقاجون وصال تو درد و دوام

آقاجون ماه عزیزی اومده

آقاجون صبر منم سر اومده

آقاجون هر چی میگم به دل نگیر

آقاجون به زلف تو دلم اسیر

آقاجون دست به دلم این قدر نزن

آقاجون دوستت دارم بگو سخن

*************

معرفی کتاب

مکیال المکارم در معرفت و ولایت امام قائم

علیه السّلام

مؤلف : سید محمدتقی موسوی اصفهانی

مترجم : سید مهدی حائری قزوینی

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387 11:13 توسط |

دست لطف

دست لطفت برسرم ، معراج هفتصد آسمان

نورباران الستی مهدیا برجانمان

میم نامت بوسه گاه کلک مردان خدا

غرق گشتن دروجودت توشه ی انبانمان

منتظردرراه اسبت درنشستن تا ابد

کمترین ناز وجودت را خریدن علقه ی ایمانمان

چشم بستن بر تمام درد و درمان فراق

گوش جان دادن به پیغام سروشت هرزمان

سرکشیدن ساغرهفتاد ساله درد و رنج

تیرآه ازدل کشیدن در فراقت ، خنجرپنهانمان

وصف خال دلربایت لحظه های انتظار

دل به غیر تو نبستن شیوه ی مردانمان

مهدیا جانم فدایت ، چشمها درانتظارت

شوق دیدار ولقایت را نمودن کارمان

=====

معرفی کتب

حماسه ی تاریخی مشهد اردهال

مجید زجاجی کاشانی

**********

چهارده گفتار پیرامون

ارتباط معنوی با حضرت مهدی عج

حجت الاسلام حسین گنجی

**********

مهدی شناسی باپرسش وپاسخ

به ضمیمه دعا

سید حسن یوسفی

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم شهریور 1387 5:39 توسط |

شميم گل نرگس

نرم افزار شميم گل نرگس

با امكان دسترسي به دو هزار پرسش و پاسخ مهدوي و 2500 كتاب مهدويت از سوي موسسه تحقيقاتي حضرت ولي عصر توليد شد.

به گزارش خبرگزاری شبستان، موسسه تحقیقاتی حضرت ولیعصر (عج) همزمان با اعیاد شعبانیه نرم افزار شمیم گل نرگس را تولید و عرضه کرد. این نرم افزار تحت وب در نشانی اینترنتی shamim.valiasr-aj.net قابل دسترس است.

از ویژگی ها و قابلیت ها ی نرم افزار شمیم گل نرگس می توان به فهرست کاملی از آیات مرتبط با حضرت مهدی(عج) (255 آیه) با تفسیر و احادیث مربوط، دو هزار پرسش و پاسخ در 15 گروه شامل گروه زندگی نامه، غیبت، طول عمر، متن کامل 400 جلد پیرامون شخصیت حضرت مهدی (عج) و 500 مقاله پیرامون مهدویت، 100 عنوان داستان راجع به تشرفات و ملاقات های با آن حضرت، ارایه بیش از 30 داستان انیمیشن و صوتی و مجموعه کاملی از توقیعات آن حضرت به افراد مختلف اشاره کرد.

مجموعه کاملی از احادیث مرتبط با آن حضرت (مشتمل بر بیش از 1100 حدیث با ترجمه و ذکر ماخذ به صورت متن، تصویر و صوت)، معرفی بیش از دو هزار و 500 عنوان کتاب پیرامون آن حضرت و امکان دستیابی به فهرست بیش از هزار و 500 عنوان شعر شامل 100 قطعه ادبی، 120 شعر تصویری، 120 عنوان دوبیتی و 60 غزل و قصیده راجع به آن حضرت از دیگر امکانات این نرم افزار مهدوی است.

حکایات و احادیث گلچینی راجع به زندگی بعد از ظهور حضرت مهدی(عج) (رجعت انبیاء و حکومت امامان)، لیست کاملی از سایت ها و وبلاگ های مرتبط با امام زمان(ع)، گالری متنوعی از تصاویر شامل تصاویر مسجد جمکران، سهله، سرداب مقدس و سامرا و معرفی زندگی نامه کاملی از امام زمان(ع) از ولادت تا ظهور از دیگر ویژگی هایی که در نرم افزار شمیم گل نرگس به چشم می خورد.

معرفی اماکن و مساجد مرتبط با حضرت مهدی(عج) و ذکر تاریخچه، آداب و تصاویری از مسجد جمکران، مسجد سهله، سرداب سامرا و مسجد کوفه، حدود 50 ساعت فایل صوتی (شامل 40 قطعه مولودی، 10 قطعه نواونما، تمامی ادعیه و زیارات، 30 قطعه سرود و تواشیح، 45 قطعه مناجات و ده ها مورد سخنرانی ) از امکاناتی است که در اختیار علاقه مندان به مباحث مهدوی قرار گرفته است.

گفتنی است نرم افزار تحت وب شمیم گل نرگس چهارمین نرم افزار تحت وب ارایه شده از سوی موسسه تحقیقاتی حضرت ولیعصر (عج) است.

+ نوشته شده در شنبه شانزدهم شهریور 1387 13:20 توسط |

بر گرفته شده از وبلاگ انتظار زمین

خدا منتظرمونه...

سلام.

دعای قبل سحر. سحری.نماز و قران. افطاری و زولبیا و بامیه و اش...

این چیزاییه که با شنیدن اسم ماه رمضون تو ذهنم تداعی میشه.فکر کردن در مورد ماه رمضون لذت بخشه.

اصلا یه حس خوبی بهم دست میده وقتی بهش فکر میکنم.

دوران کودکی لذت بردن من از ماه رمضون تو ذولبیا و بامیه و اش خلاصه میشد!!

اما الان نه!

وقتی بزرگتر شدم فهمیدم که این ماه یه ماه معمولی نیست.یه کمی با بقیه ماهها فرق میکنه.

تو این ماه خدا یه طور دیگه بهمون توجه داره

تو این ماه اگه روزه دار باشی حتی تو حالت خواب در حال عبادتی

تو این ماه صواب نمازو قران خوندن و روزه گرفتن چندین برابره

این ماه شبی داره که خدا سرنوشتتو توش تعیین میکنه

تو یکی از شبای این ماه یه مرد بزرگ به شهادت رسیده

خلاصه فقط باید حواسمون باشه که خوب ازش استفاده کنیم.وقتی هم تموم شد حسرت نخوریم و با خودمون نگیم:کاش قدرشو میدونستم!

انشالله این ماه عزیز رو خوب شروع کنین و عالی ازش استفاده کنین و با رضایت کامل به پایان برسونینش.

ما رو هم دعا کنین.

به قول نیما رئیسی:"بهشت نصیبتان"

یا علی.

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387 18:11 توسط |

بر گرفته شده از وبلاگ هیات روضه الباس ارومیه

رمضون

برای مهمونی رمضون لباس خوشکل تقوا

رو بپوشیم

...لِبَاسُ التَّقْوَىَ ذلِكَ خَيْر....

آدم قبل از اینکه به یه مهمونی مهم بره خوب به سر و وضعش میرسه...

خودشو مرتب میکنه.....تر و تمیز و خوشبو ...بهترین لباسشو میپوشه

خودشو آماده مهمونی میکنه

2 ماه ، رجب و شعبان ، فرصت داشتم تا خودمو خوب برای مهمونی

رمضان آماده کنم.... اما .............

خدایا من هنوز برای مهمونیت آماده نشدم.....

کمکم کن این چند روز باقیمونده سر و وضع دلم مرتب و تر تمیز بشه

...روم بشه بیام تو مهمونیت !!!

..... إِذْ جَاء رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387 18:0 توسط |

بر گرفته شده از وبلاگ انتظار زمین

گاهی به زمین غبطه میخورم

شاید وقتی می آیی من نباشم

حالا هم که هستم آنقدر غرق در گناهم که تو را نمیبینم

اما...

زمین همیشه وجودت و گامهایت را احساس میکند

اگر من هم نباشم زمین هست

آه که چقدر من کوچکم!!!

+ نوشته شده در شنبه نهم شهریور 1387 11:58 توسط |

او می اید

فروغ بخش شب انتظار امدنی ست

نگار امدنی غمگسارامدنی ست

به خاک کوچه دیدار اب میپاشند

بخوان ترانه شادی که یارامدنی ست

صدای شیهه رخش ظهور می اید

خبر دهید به یاران سوارامدنی ست

..................................................

ولادت نور

ولادت حضرت مهدی (عج) بین سالهای 255 تا 256 ذکر شده واصل ولایت حضرت مهدی جزء مسلمات تاریخ مسلمانان است. در این تاریخ بین علما و محدثان و فرقه های مختلف هیچگونه اختلافی وجود ندارد.

مهدي (عليه السلام) پس از شهادت پدر كه در 5 سالگي او اتفاق افتاد از انظار غائب گرديد و تنها از طريق نواب خود كه عبارت بودند از: ابوعمر و عثمان بن سعيد اسدي، ابوجعفر محمد بن عثمان بن سعيد، ابوالقاسم حسين بن روح، ابوالحسن علي بن محمد سمري با پيروان خود ارتباط داشت.

اين غيبت تا درگذشت محمد سمري (326 ﻫ . ق) غيبت صغري ناميده مي شود و پس از آن غيبت كبري آغاز مي گردد.

كليه محققاني كه تولد حضرت مهدي را نقل كرده اند اشاره اي به وفات ايشان ندارند تنها تعدادي انگشت شمار امثال علاء الدوله سمناني و حافظ ذهبي و ابن حجر كمي گفته اند او پس از ولادت وفات يافت. اغلب علماي عامه نيز معتقدند كه «مهدي موعود» واقعيت دارد اما در آخرالزمان متولد مي گردد!

حضرت مهدی در قران کریم

دربخشهایی از قران کریم که از حکومت صالحان خبر داده پیروزی حق بر باطل را اعلام میکند.مفسران این ایات را با توجه به احادیث و روایات مربوط به ظهور حضرت مهدی میدانند.برخی از این ایات مبارک ازین قرارند:

الف: وعدالله الذين آمنوا منكم وعملوا الصالحات ، ليستخلفنهم في الارض كما اسختلف الذين من قبلهم
ب: بقيه الله خير لكم ان كنتم مؤمنين ....
ج: و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين.
د: و لقد كتبنا في الزبور من بعد الذكر ان الارض يرثها عبادي الصالحون.

...هنوز نیامده ای....

مهدیا از غم هجرت به دعا برخاستیم تا سحر در غم عشقت چه دعاها خواندیم تا كه شاید صبح فردا روز موعد باشد وعده ی حق الهی به نمایش باشد صبح آمد و فرج دیده نشد گل نرگس به جهان باز نشد .... نیمه شعبان نزدیک است و باز هم نیامدی.......

وباز هم ...انتظار

آنچه احساس ما را از تهى بودن نجات مى دهد انتظار است. آنچه عشق را معنا مى بخشد و اوج و كشش لحظه هاى زندگى است انتظار است. آنچه صبورى را معنا مى دهد انتظار است و آنچه انتظار را شیرین مى سازد امیدوارى به دستى است كه مى آید و زخم ها آدمى را مرهمى مى شود.

آن كه مى آید دستى مسیحایى و معجزه گر دارد و آنچه او از ما مى خواهد انتظارى عاشقانه است. عاشقى كه انتظار معشوق نكشد قدر عشق نداند. آن كه مى آید ضربان تك تك قلب ما را مى شناسد و كدام عاشقى است كه نترسد از این كه رازش برملا شود... جهان عشق، جهان انتظار است و عشق، انتظار را معنا مى كند و نشانه عاشقى لرزیدن دل و دست است و چه كسى وقتى نام او مى آید دستش، دلش نمى لرزد و با عشق از جا برنمى خیزد؟ ما را از كودكى آموختن به نام او از جا برخیزیم. بر خواستنى نشات گرفته از ترس و احترام. اما وقتى عاشقى آموختیم به احترام عشق كه همانا نام اوست از جا برخاستیم. «م»، «ه»، «د»، «ى»(عج) اسم رمز ماست. اسم رمز عاشقى. اسمش را در شبى تیره فریاد مى زنیم. تا راه را بر ما بگشایند تا از سایه ها و تاریكى نهراسیم. معجزه گر بزرگ در راه است. معجزه گرى كه دستش را در سبد تهى از نان ما مى برد و سبد لبریز از نان مى شود، نانى آمیخته به عشق و عدالت. خدایا این انتظار عاشقانه را از هیچ آدمى دریغ مكن!" آمین"

کاش امسال اخرین سال انتظارمان باشد...خسته ایم...به خدا خسته ایم...بیا که بی تابانه منتظریم...

پیدای پنهان من!یوسف زهرا!ولادتتون مبارک

بر گرفته شده از وبلاگ انتظار زمین

+ نوشته شده در دوشنبه چهارم شهریور 1387 20:28 توسط |